“ท่านพี่ เป็นอะไรไปหรือ?”
ซังหลิงกดรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ตรงมุมปากลง ดึงผ้าห่มลงเล็กน้อย เผยใบหน้าเล็กที่แสร้งทำท่าฉงนอย่างพอเหมาะ
แววตาของเวยเซิงหลานคมกริบ แต่น้ำเสียงกลับอ่อนโยน “ไม่มีอะไร แค่มีผีตัวน้อยที่ไม่รู้จักที่ตายบุกเข้ามา”
เขาเอื้อมมือปัดปอยผมที่แนบแก้มซังหลิงไปทัดไว้หลังหูอย่างแผ่วเบา จากนั้นสะบัดมือเบา ๆ พลังมหาศาลที่มองไม่เห็นก็ฟาดร่างวิญญาณอันเลือนรางนั้นกระเด็นออกไปนอกลานทันที
ระบบช่วยถ่ายทอดภาพการต่อสู้ครั้งนี้ให้ซังหลิงได้เห็นอย่างทันท่วงที
มันอดอุทานไม่ได้ว่า “นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันเห็นพระเอกน่าสงสารขนาดนี้เลยนะ”
ซังหลิงเอ่ยว่า “ในโลกนิยายไม่ใช่มีคำพูดอยู่หรอกหรือว่า สิ่งที่ฆ่าตัวเอกไม่ตาย มีแต่จะทำให้ตัวเอกแข็งแกร่งขึ้น?”
โลกบำเพ็ญเซียนก็เป็นแบบนี้แหละ ปกติจะตายไป
“ผีตัวน้อยอะไรหรือ?”
ซังหลิงประหลาดใจ ค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่ง
ผ้าห่มเลื่อนหลุดจากไหล่ เผยหัวไหล่ขาวผ่องกลมมนที่แต้มรอยแดงต่อเนื่องกันเป็นผืน ดูคลุมเครือชวนใจเต้น
เวยเซิงหลานรีบดึงผ้าห่มขึ้นมาห่อตัวนางไว้อีกครั้ง ไม่ยอมให้คนนอกมองแม้แต่น้อย
เขาพูดเสียงขรึม “ฉันจะออกไปจัดการเขา”
เมื่อรู้สึกว่าเขากำลังชักมือออก ซังหลิงก็รีบคว้าไว้ “ถ้าเขาไม่ได้คิดร้าย ก็ปล่อยเขาไปเถอะ บางทีเขาอาจแค่เดินผิดที่โดยไม่ตั้งใจก็ได้?”
น้ำเสียงของซังหลิงจริงจัง ดวงตากระจ่างใสบริสุทธิ์
ใบหน้าซีดเซียวหม่นหมองของเวยเซิงหลานบิดเบี้ยวไปชั่วขณะเมื่อได้ยินคำพูดของนาง
ถึงเขาจะรู้ดีว่าซังหลิงไม่รู้ว่านั่นคือดวงวิญญาณของต้วนเฉินเฟิง แต่ในหูของเขา คำพูดของนางก็เหมือนกำลังพูดแทนต้วนเฉินเฟิง!
เพียงคำพูดใดก็ตามที่เกี่ยวข้องกับต้วนเฉินเฟิง ก็ทำให้เวยเซิงหลานริษยาอย่างบ้าคลั่งได้ทั้งนั้น
“เขาคิดร้าย! ไม่อย่างนั้นจะหลบอยู่ข้างนอกแอบมองเราสองคนทำไม?”
ซังหลิงชะงัก
ทันทีที่เข้าใจ ใบหน้าก็แดงซ่าน ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง
เวยเซิงหลานกล่าวว่า “เพราะฉะนั้น เขาสมควรตายแล้ว”
ที่แท้ก็เป็นผีลามกตัวหนึ่ง
“ท่านพี่...”
ซังหลิงยื่นมือออกไป แต่คว้าได้เพียงอากาศ
ชายหนุ่มตัดสินใจแน่วแน่แล้วว่าจะทำให้ผีร้ายตนนั้นวิญญาณสลาย ซังหลิงรู้ดีอยู่ก่อนแล้วว่าความหวงแหนของเขาน่ากลัวเพียงใด