น้ำเสียงของเธอแผ่วลง ก่อนจะยิ้มเยาะตัวเอง
ขนตาดำขลับหลุบต่ำ เวยเซิงหลานคล้ายเห็นแววหยาดน้ำตาในดวงตาของเธอ
ตอนถูกตบเขายังไม่สะทกสะท้าน แต่พอเห็นน้ำตาของเธอ เขากลับลนลานไปหมด
“หลิงหลิง อย่าร้องไห้เลย”
เขากุมมือซังหลิงไว้แน่น เอ่ยวิงวอนเสียงแผ่ว “ฉันเป็นสามีของเธอนะ เธอจะจำฉันไม่ได้ได้ยังไง อย่าพูดแบบนี้เลย ขอร้องละ”
ซังหลิงคิดจะสะบัดมือเขาออก แต่กลับถูกจับไว้แน่นขึ้นเรื่อย ๆ
เธอเม้มริมฝีปาก หยาดน้ำตาสั่นไหว ก่อนจะร่วงจากขนตาในที่สุด
“ต้วนเฉินเฟิง คุณไปลงมือกับคนธรรมดาได้ยังไง อู่หลางก็เป็นแค่คนธรรมดา”
พูดไปพูดมา สุดท้ายก็ยังเป็นเพราะผู้ชายคนอื่น
เวยเซิงหลานไม่รู้สึกเสียใจที่ลงมือกับเฉินอู่หลาง
ถ้าจะให้เขาทบทวนตัวเองล่ะก็ คราวหน้าคงไม่ทำต่อหน้าซังหลิงอีก เขาจะลงมือให้แนบเนียนกว่านี้ ให้เฉินอู่หลางไม่เหลือแม้แต่กระดูก
“หลิงหลิง ฉันแค่หึงมากเกินไป สายตาที่เขามองเธอ...”
“ในสายตาฉัน เขาเป็นแค่น้องชาย” ซังหลิงเงยหน้า เอ่ยอย่างสงบนิ่ง “สามี ฉันเองก็เป็นคนธรรมดา ย่อมต้องแก่ เจ็บ และตายเหมือนคนทั่วไป”
หัวใจของเวยเซิงหลานพลันปวดแปลบ
“อีก 20 ปีเหรอ ไม่สิ อย่างมากก็อีก 10 ปี ฉันคงเริ่มแก่แล้ว ส่วนคุณ... ก็คงยังมีหน้าตาเหมือนตอนนี้ใช่ไหม พอถึงวันที่เราไม่เหมาะสมกันอีกต่อไป คุณก็ไปเถอะ”
“เป็นไปไม่ได้!”
เวยเซิงหลานกำมือเธอไว้ ดวงตาฉายแววบ้าคลั่ง เขากัดฟันพูด “ฉันจะไม่ยอมให้วันนั้นมาถึง ถ้ามันมาถึงจริง ๆ... ฉันก็จะตามหาชาติภพหน้าของเธอ ไม่ว่าจะกี่ภพกี่ชาติ...”
ชั่วนิรันดร์ เขาจะไม่มีวันปล่อยมือ