“ที่รัก——”
ซังหลิงยกมือขึ้นหมายจะตีอีกครั้ง แต่ฉินจ้าวหยวนคว้าข้อมือเธอไว้ได้ทันเวลา
เขาแบมือซังหลิงออกดู ฝ่ามือแดงก่ำจริงอย่างที่คิด
ฝ่ามือของคนตีแดงบวมไปหมดแล้ว แต่บนใบหน้าของฉินจ้าวหยวนกลับไม่เหลือแม้แต่รอย
นี่ไม่ใช่ครั้งแรก ฉินจ้าวหยวนได้แต่จนใจ ทว่าก็อดใจอ่อนลงครั้งแล้วครั้งเล่าไม่ได้
เขามองซังหลิงแล้วเอ่ยเสียงเบา “มือไม่เจ็บเหรอ? ครั้งก่อนฉันบอกแล้วใช่ไหม ว่าถ้าจะตีฉันก็ใช้ของอย่างอื่นได้ ขอแค่อย่าทำให้ตัวเองเจ็บ อย่างอื่นจะทำอะไรก็ได้ทั้งนั้น”
“คุณจะมาเสแสร้งอะไร?”
ซังหลิงจ้องเขาเขม็ง แต่ขอบตากลับค่อย ๆ แดงขึ้น “คุณไม่ได้อยากผลักฉันให้คนอื่นหรือไง? ฉินจ้าวหยวน ปล่อยฉันนะ!”
ฉินจ้าวหยวนไม่มีทางปล่อยเธออยู่แล้ว มองหญิงสาวที่โกรธจนดวงตาชื้นแฉะ เขาถึงได้ตระหนักขึ้นมาว่าตัวเองคิดเอาเองมากเกินไป
แต่เขาไม่กล้าหวังอะไรให้มาก กลัวเหลือเกินว่าจะต้องผิดหวัง
“ที่รัก ฉันไม่ได้คิดจะผลักคุณให้คนอื่น ถ้าคุณไม่ชอบ เราก็ไม่ต้องเอาเขา ดีไหม?”
“ฉันแค่คิดว่าคุณน่าจะชอบ—”
“ฉันจะชอบหรือไม่ชอบมันก็เรื่องของฉัน! ฉินจ้าวหยวน ช่วงนี้ฉันตามใจคุณมากไปหรือไง ถึงได้คิดว่าคุณมีสิทธิ์ตัดสินใจแทนฉัน?” ซังหลิงดึงมือกลับมา แล้วฟาดฉินจ้าวหยวนไม่ยั้งหลายที
ไม่สนว่าจะโดนตรงไหน ทั้งหน้า หัว หรือลำตัว มือเธอตกใส่ตรงไหนก็ฟาดตรงนั้น
ยิ่งพูดก็ยิ่งโมโห เธอผลักฉินจ้าวหยวนออกแล้วลงจากเตียง หมุนตัวจะเดินจากไป
“ที่รัก…หลิงหลิง…”
ฉินจ้าวหยวนพลันกอดเธอจากด้านหลัง รั้งซังหลิงเข้ามาแนบอกแน่น
แน่นเสียจนแทบอยากหลอมเธอเข้าไปไว้ในหัวใจ