ซีไลเออร์เพิ่งเข้ามาที่นี่เป็นครั้งแรก บ้านหลังนี้กว้างขวางและสว่างไสว แสงนุ่มนวลจากโคมระย้าคริสตัลทอดคลุมพรม ผืนดอกไม้ที่ประดับอยู่ทั่วห้องก็ดูประณีตและอบอุ่น
ที่นี่ช่างเหมือนบ้านจริง ๆ
ไม่แปลกเลยที่เพื่อนร่วมเผ่าบางคนของเขาอยากมีคู่ครองกันนัก ชีวิตหลังแต่งงานแตกต่างจากความเป็นอยู่แบบหยาบ ๆ ที่พวกเขาเคยทนอยู่กันอย่างสิ้นเชิง
ซังหลิงยอมให้ฉินจ้าวหยวนกอดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะดิ้นหลุดจากอ้อมแขนของเขาอย่างรวดเร็วเพื่อไปเปลี่ยนเสื้อผ้า
นี่เป็นนิสัยของเธอ ทุกครั้งที่กลับจากข้างนอก เธอต้องอาบน้ำและเปลี่ยนเสื้อผ้าถึงจะรู้สึกสบายตัว
ฉินจ้าวหยวนลูบผมเธอ “ได้สิ ไปเถอะ”
เขาลูบหัวเธออีกแล้ว ซังหลิงถลึงตาใส่ฉินจ้าวหยวน
เธอยังไม่ทันได้พูดอะไร ฉินจ้าวหยวนก็เอ่ยขึ้นว่า “ผมลูบเบามากแล้วนะ”
พูดอะไรกับเขาไปก็เปล่าประโยชน์ คราวหน้าเขาก็คงอดมือไม้ซนไม่ได้อีกอยู่ดี
ซังหลิงกลอกตามองเขา ก่อนหันหลังเดินขึ้นชั้นบนไป
ซีไลเออร์มองตามร่างของซังหลิงตาละห้อย จนกระทั่งเธอลับสายตาไป
ฉินจ้าวหยวนเหลือบมองซีไลเออร์ แล้วหัวเราะเย็นชา “พอได้แล้ว มองไปก็เท่านั้น หรือยังคิดจะตามเธอขึ้นไปอีก?”
น้ำเสียงอ่านความหมายไม่ออกของชายหนุ่มทำให้แผ่นหลังซีไลเออร์แข็งทื่อ
เขาไม่กล้าสบตาฉินจ้าวหยวน ก้มหน้าลงอธิบาย “เอ่อ... มะ... ไม่ใช่นะครับ ผมไม่ได้คิดแบบนั้น!” ยิ่งอธิบายก็ยิ่งฟังดูไม่เข้าท่า ซีไลเออร์สูดจมูก ก่อนจะก้มคำนับฉินจ้าวหยวนอย่างกะทันหัน “ขอโทษครับ หัวหน้า!”