เจียงเชียนอวี่ชี้ไปที่ประตู “ไสหัวออกไป นี่เป็นเรื่องระหว่างฉันกับภรรยา ฉันคิดอย่างไรกับเธอ ไม่จำเป็นต้องให้คุณมาพูดแทน”
ทว่าโม่จั๋วฮวาฟังแล้วกลับส่ายหน้า
“ไม่ได้”
ไม่เพียงเท่านั้น เขายังปกป้องซังหลิงไว้ด้านหลัง
“ตอนนี้สภาพคุณไม่เหมาะจะอยู่กับเธอ เจียงเชียนอวี่ หมัดเมื่อครู่ถือว่าฉันขอโทษคุณก็แล้วกัน แต่คุณต้องใจเย็นลงก่อน”
ซังหลิงเงยหน้าขึ้นอย่างตกตะลึง ทว่ากลับเห็นเพียงแผ่นหลังตรงกว้างของชายหนุ่ม
เขาตัวสูงใหญ่ราวกับภูเขา ยืนขวางอยู่เบื้องหน้าเธอ รับความโกรธเกรี้ยวทั้งหมดจากเจียงเชียนอวี่แทนเธอ
แต่—ทั้งที่เป็นเธอแท้ ๆ ที่ผลุนผลันลากเขาลงมาในวังวน แถมยังทำให้เขาถูกต่อยอีก
เจียงเชียนอวี่กัดฟันกรอด
สายตาจับจ้องซังหลิงที่หลบอยู่หลังโม่จั๋วฮวา
“ซังหลิง ออกมา เรามาคุยกัน”
เขารู้สึกว่ามีเรื่องต่าง ๆ หลุดออกจากการควบคุมมากขึ้นทุกที สัญชาตญาณทำให้นึกถึง ‘การเจรจา’ ซึ่งเป็นสิ่งที่เขาถนัดที่สุดมาตั้งแต่เด็ก
ซังหลิงกำลังจะขยับ ก็ถูกแขนเรียวยาวเปี่ยมพละกำลังขวางไว้
โม่จั๋วฮวาไม่หันกลับมา เพียงเอ่ยเสียงเบา “พี่สะใภ้ เชื่อฟังนะ”
ซังหลิงกัดริมฝีปากจนซีด เธอไม่เคยคิดเลยว่าจะทำเรื่องแบบนั้นลงไป ตอนนี้แม้แต่จะเผชิญหน้าโม่จั๋วฮวาก็ยังไม่มีความกล้า เสียงของเธอเบาหวิว “ขอโทษ...”
เจียงเชียนอวี่หลับตาลง ภายในปากขมปร่า
“ซังหลิง เธอก็เชื่อคำพูดเหลวไหลของเขา คิดว่าฉันจะลงมือกับเธอหรือไง?”
ซังหลิงยังคงเดินออกมาจากด้านหลังโม่จั๋วฮวา