บทที่ 864 โลกบำเพ็ญเซียน · หญิงตาบอด 14
เวยเซิงหลานทำลายวิญญาณของต้วนเฉินเฟิงจนบอบช้ำ เหลือเพียงเงาร่างเลือนราง ทว่าอีกฝ่ายกลับหนีไปได้อีกครั้ง
ไม่รู้ว่าสำนักหลิงเซียวใช้สิ่งใดรักษาชีวิตเขาไว้
แต่ครั้งนี้ เวยเซิงหลานไม่คิดปล่อยเรื่องนี้ไปง่าย ๆ
เขาติดตามร่องรอยไปเรื่อย ๆ จนเข้าใกล้หมู่บ้านเหอหยาเข้าไปทุกที
หมิงอินสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของจอมมาร จึงอดถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอกไม่ได้
ผู้บำเพ็ญที่อยากเข้าแดนลับมีมากเกินไป หมิงอินไม่ได้สัมผัสความรู้สึกที่ต้องหางจุกตูดเอาตัวรอด… เอ่อ ไม่สิ ต้องซ่อนตัวในฐานะมารมานานแล้ว
“ดูท่าจะล้มเหลวสินะ”
ซังหลิงสัมผัสได้ถึงความยินดีของหมิงอิน คงเป็นเพราะเวยเซิงหลานกลับมาแล้ว
แต่ระบบไม่ได้แจ้งข่าวการตายของต้วนเฉินเฟิง เห็นได้ชัดว่าแม้เวยเซิงหลานจะลงมือด้วยตัวเอง ก็ยังฆ่าพระเอกไม่สำเร็จ
ระบบหัวเราะคิกคัก:【ใช่แล้ว แถมวิญญาณของเสี่ยวต้วนยังอยู่ในหมู่บ้านเหอหยา】
ครึกครื้นจริง ๆ ครึกครื้นเหลือเกิน!
มันตื่นเต้นจนปิดบังไม่มิด
【จริงสิ นายหญิง ฉันลองตรวจสอบข้อมูลของแดนลับแห่งนี้ดูแล้ว พบว่ามันไม่เคยปรากฏขึ้นมาก่อน ราวกับจู่ ๆ ก็โผล่มา ฉันเองก็ไม่รู้ว่าข้างในมีอะไร】
ซังหลิงครุ่นคิด “เป็นเพราะการปรากฏตัวของพวกเราเปลี่ยนเส้นทางเดิมไปหรือเปล่า?”
ในเนื้อเรื่องเดิม ชาวบ้านทั้งหมู่บ้านเหอหยาถูกโลกมารสังหารจนหมด หลังจากนั้นก็ไม่เคยมีข่าวเกี่ยวกับแดนลับของหมู่บ้านเหอหยาอีก
ระบบเกาหัวแกรก ๆ:【ไม่รู้เหมือนกัน นายหญิง ฉันแนะนำว่าอย่าเข้าไปเลยดีกว่า คุณมองไม่เห็น อันตรายมากนะ】