“ไม่ได้! เรื่องนี้ไม่มีทาง! ใครอยากไปก็ไปเองเลย ยังไงพวกเธอสองคนก็อย่าหวังว่าจะได้ไป!”
ซังอวี๋เม้มปาก ความอัดอั้นที่สะสมมาหลายปีพลันปะทุขึ้น เธอตะโกนใส่โจวฉงฮวา “แม่ทนเห็นฉันได้ดีไม่ได้ใช่ไหม! ที่จริงแม่อยากให้ซังหลิงไปใช่หรือเปล่า! อยากให้เธอได้ไปใช้ชีวิตสุขสบาย!”
ตะโกนจบ เธอก็ผลุนผลันออกจากบ้าน ชนซังเอินที่กำลังหอบเห็ดเต็มตะกร้ากลับมาด้วยความดีใจจนล้มลงกับพื้น
เห็ดกระจายเกลื่อนพื้น
ซังเอินยืนมึนไปสองสามวินาที ก่อนจะตะโกนใส่แผ่นหลังของซังอวี๋ “ซังอวี๋! เธอต้องชดใช้ค่าเห็ดให้ฉันนะ!”
แต่ซังอวี๋จะหันมาสนใจเขาได้อย่างไร
ซังเอินเบะปาก ก่อนจะรีบลุกขึ้นเก็บเห็ดอย่างว่องไว
ซังเอินเป็นน้องชายแท้ ๆ ของซังอวี๋ ตอนนี้อายุ 9 ขวบแล้ว ในปีที่ลุงใหญ่ซังเสียชีวิต แม่ของเขาเพิ่งคลอดซังเอินได้ไม่นาน เธอฝืนเลี้ยงซังเอินจนถึงหนึ่งขวบ ก่อนจะทนไม่ไหวและจากที่นี่ไป
หลังจากนั้น พ่อแม่ของเจ้าของร่างเดิมก็เป็นคนเลี้ยงดูเขามาตลอด
ถึงสองสามีภรรยาคู่นี้จะมีข้อเสียอยู่บ้าง และลำเอียงไปสักหน่อย แต่ไม่ว่าอย่างไร พวกเขาก็เลี้ยงลูกที่พี่ชายกับพี่สะใภ้ทิ้งไว้จนเติบใหญ่ ถือว่าทำเต็มที่แล้ว
ซังเอินเป็นเด็กเกินวัย ไม่รู้ว่าได้ใครมา เขาเก็บเห็ดขึ้นมาแล้วยื่นให้โจวฉงฮวาอย่างเอาใจ “น้า~ ดูเห็ดที่ผมเก็บมาสิ! พี่หลิงหลิงชอบกิน ผมยกให้พี่หมดเลย!”
ซังหลิงมองสีหน้าของโจวฉงฮวาที่เปลี่ยนไป พลางกลั้นหัวเราะแล้วเตือน “เอินเอิน รีบวิ่งเร็ว!”