ทั้งสองลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเดินจากไป
บรรยากาศระหว่างพระเอกกับนางเอกชวนให้รู้สึกแปลกประหลาดอย่างเห็นได้ชัด แต่พวกเธอเป็นเพียงพนักงานระดับล่างสุด ต่อให้กังวลก็ทำอะไรไม่ได้
ได้แต่ภาวนาให้ด็อกเตอร์จี้ไม่ใช่ผู้ชายประเภทที่ทำร้ายผู้หญิง
ระบบรีบเข้ามารายงานข่าวให้ซังหลิงฟังแล้ว
“เจ้านาย ๆ จี้ชิงอันไล่พวกแม่บ้านออกไปหมดแล้ว! เขาคงไม่คิดจะขืนใจเจ้านายหรอกนะ!”
มันรู้สึกกังวลอยู่บ้าง
ซังหลิงตอบว่า “ลืมไปแล้วเหรอ? ฉันเองก็มีพลังพิเศษเหมือนกัน”
แต่ระบบก็ยังไม่วางใจ
“ก๊อก ๆ ๆ”
จี้ชิงอันเคาะประตูจากด้านนอก น้ำเสียงอ่อนโยนส่งผ่านบานประตูเข้ามาถึงหูของซังหลิง “หลิงหลิง เราคุยกันหน่อยได้ไหม?”
ซังหลิงตอบอย่างหงุดหงิด “ฉันไม่อยากคุยกับคุณ จี้ชิงอัน ฉันรู้สึกจริง ๆ ว่าคุณเป็นคนแปลกเกินไปแล้ว!”
จี้ชิงอันชะงักไป
ครั้นเอ่ยปากอีกครั้ง น้ำเสียงก็เจือแววทอดถอนใจอันแปลกประหลาดอยู่เล็กน้อย “หลิงหลิงช่างช่างสังเกตจริง ๆ...”
เธอสังเกตเห็นแล้วหรือ? เพราะคิดว่าเขาไม่เหมือนคนปกติ ดังนั้น...ไม่ว่าเขาจะทำอะไร เธอก็ไม่ยอมสนิทสนมกับเขาใช่ไหม?
เขาจับลูกบิดประตูแล้วหมุนเบา ๆ
กริ๊ก...
ประตูที่ลงกลอนจากด้านในเปิดออกตามเสียง
ซังหลิงเงยหน้าพรวด
“คุณ...”
ชายหนุ่มยืนอยู่ตรงหน้าประตู สุภาพเรียบร้อยและสง่างาม
แต่ซังหลิงกลับตัวสั่นขึ้นมาจริง ๆ
จี้ชิงอันไม่ได้รุกเข้ามาอย่างบุ่มบ่าม ยังคงเว้นระยะห่างจากซังหลิงไว้ “หลิงหลิง ได้ยินว่าคุณหางานทำ ทำไมล่ะ? งานเหนื่อยมากนะ หรือว่าผมจัดหาสิ่งอำนวยความสะดวกให้คุณยังไม่ดีพอ?”