“หลิงหลิงพูดถูกมาก แต่…ความโลภต่างหากคือความปรารถนาที่มนุษย์พึงมี ไม่ใช่เหรอ?”
จี้ชิงอันคิดว่า ตอนนี้เขาแค่มีความรู้สึกที่คนปกติทั่วไปพึงมีเท่านั้น
ขนตาของเขาดำสนิทและหนาเป็นแพ สะท้อนเป็นเส้นชัดเจนในดวงตา เขาจ้องซังหลิงอย่างดื้อดึง “เพราะงั้นหลิงหลิงจะดีกับผมอีกสักหน่อย ไม่สนองความโลภนี้ของผมได้ไหม? เพื่อเป็นการตอบแทนหลิงหลิง ผมเองก็ให้หลิงหลิงได้มากกว่านี้…”
ผิวพรรณของจี้ชิงอันขาวราวหยก แต่ฝ่ามือสองครั้งที่ซังหลิงฟาดลงไปอย่างไม่ปรานีก็ยังทิ้งรอยแดงแสบตาไว้บนใบหน้าของเขา รอยนั้นดูคล้ายเถาวัลย์ประหลาด ผิวหนังนูนขรุขระขึ้นมา
ซังหลิงรู้สึกจริง ๆ ว่าจี้ชิงอันไม่ปกติ
“ทำไมฉันต้องเสียสละตัวเองเพื่อสนองความต้องการของคุณด้วย? จี้ชิงอัน คุณชอบฉันใช่ไหม?”
จี้ชิงอันเปลี่ยนจากคุกเข่าครึ่งหนึ่งเป็นคุกเข่าลงเต็มตัว เสื้อสีอ่อนของเขามีรอยเท้าเล็ก ๆ ประทับอยู่ เป็นรอยที่ซังหลิงเตะเมื่อครู่นี้
ลูกกระเดือกของเขาขยับขึ้นลง ก่อนเอ่ยอย่างจริงจังและอ่อนโยน “หลิงหลิง ผมชอบคุณ”
ซังหลิงเบ้ปาก ไม่ได้แปลกใจเลยสักนิด
คนที่ชอบเธอมีมากเกินไป ความชอบนี้จึงไม่ได้พิเศษอะไรสำหรับเธอ
เธอเลยแค่ขานรับอย่างขอไปที
เธอใช้ปลายเท้าเขี่ยเข่าจี้ชิงอัน พลางบอกเขา “ตอนนี้ฉันพอใจกับงานนี้มาก อีกอย่าง ฉันไม่ได้จะทำแต่งานนะ ฉันจะออกไปฆ่าซอมบี้ด้วย จี้ชิงอัน ถ้าคุณยังมาวุ่นวายกับฉันอีก ฉันจะย้ายออกไปอยู่ข้างนอกจริง ๆ แล้วนะ เข้าใจไหม?”
ขมับของจี้ชิงอันกระตุก
“คุณบอกว่าจะออกไปฆ่าซอมบี้เหรอ?”