ซังหลิงไม่คิดเลยว่ากู้วั่งเหยียนจะมีปฏิกิริยารุนแรงยิ่งกว่าเธอเสียอีก ทั้งที่เป็นผู้ชายแท้ ๆ
ภายใต้สายตาของเธอ กู้วั่งเหยียนเบือนหน้าหนีอย่างอึดอัด ใบหูของเขาค่อย ๆ แดงระเรื่อไล่ลงมาจนถึงลำคอ
นี่เขา...เขินหรือเปล่า?
ซังหลิงนึกสนุกขึ้นมาเล็กน้อย
เธอจงใจขยับเข้าไปใกล้ โน้มตัวลงจับมือกู้วั่งเหยียนไว้
กู้วั่งเหยียนยิ่งตัวแข็งทื่อ เขามองเธออย่างไม่อยากเชื่อสายตา
ขนตายาวของเขาทิ้งเงาจาง ๆ ไว้ในดวงตาสีหมึก ซังหลิงเพิ่งสังเกตว่าแท้จริงแล้วดวงตาคู่นั้นใสสะอาดมาก
หากตอนแรกซังหลิงแค่ตั้งใจหยอกเจ้านายเล่น แต่พอได้สัมผัสมือของกู้วั่งเหยียนจริง ๆ เธอก็ตกใจจนอดเอ่ยไม่ได้ว่า
“พี่กู้ มือพี่เย็นจัง!”
ถึงตอนนี้อุณหภูมิจะผิดปกติไปบ้าง แต่ก็คงยังไม่ถึงขั้นทำให้มือเท้าเย็นเฉียบไม่ใช่เหรอ?
พอเทียบกับกู้วั่งเหยียนแล้ว ซังหลิงแทบจะกลายเป็นเตาไฟเล็ก ๆ ไปเลย!
“อืม...อุณหภูมิร่างกายฉันต่ำมาตลอด...”
กู้วั่งเหยียนก้มตาพึมพำ ร่างกายแข็งทื่อไปหมด ทว่ากลับหลงใหลในความอบอุ่นจากฝ่ามือของซังหลิง
ซังหลิงถามว่า “ถ้าอย่างนั้นพี่ใส่เสื้อคลุมเพิ่มไหม? พี่กู้มีเสื้อผ้าอยู่ที่นี่หรือเปล่า? ฉันไปหยิบมาให้”
น้ำเสียงนุ่มนิ่มของหญิงสาวเอ่ยถ้อยคำที่แสดงความห่วงใยเขา
กู้วั่งเหยียนเชื่อฟัง ชี้ไปทางหนึ่ง
เดินไปจนสุดชั้นวางของ ด้านหลังชั้นมีประตูเล็ก ๆ ที่ไม่สะดุดตาบานหนึ่ง
ซังหลิงโผล่หน้าออกมาจากชั้นวาง ดวงตากระจ่างใสเป็นประกายพลิ้วไหว มองกู้วั่งเหยียนเพื่อขออนุญาต “พี่กู้ งั้นฉันเข้าไปนะ?”
พื้นที่ส่วนตัวของตัวเองกำลังจะมีคนที่สองก้าวเข้ามา...
กู้วั่งเหยียนจิกฝ่ามือตัวเอง ก่อนตอบรับเสียงเบา