โจวซื่อหรานชะงักไป ก่อนเสียงหายใจจะหนักหน่วงขึ้น
เสียงของสาวน้อยนุ่มนิ่มชวนฟัง พอคิดว่าตอนนี้เธอกำลังคุยกับเขาอยู่ในห้องข้าง ๆ โจวซื่อหรานก็รู้สึกซ่านวาบไปทั้งตัว
ราวกับกำลังจะกลายเป็นสัตว์เดรัจฉานที่พร้อมจะ…ได้ทุกเมื่อจริง ๆ
โจวซื่อหรานหลุบตาลง หัวเราะในลำคอเบา ๆ เปลือกตาบางมีประกายชื้นเคลือบอยู่ ดวงตาเรียวยาว
เสียงของเขาแหบพร่า คล้ายกำลังสะกดกลั้นบางอย่าง
“ฉันอาบน้ำอยู่”
“อ๋อ—งั้นฉันไม่กวนแล้ว วางสายเลยนะ?”
“อย่า…”
โจวซื่อหรานสงสัยว่าตัวเองได้ยินแววเจ้าเล่ห์จากเสียงของสาวน้อย เขาเลียริมฝีปาก ก่อนเอ่ยปลอบเสียงเบา “คุยกันต่ออีกหน่อยสิ”
“ไม่เอา ไม่อยากคุย”
“พรุ่งนี้อยากทำอะไร ฉันไปเป็นเพื่อนหมดเลยดีไหม? อยากซื้ออะไรก็ได้ทั้งนั้น…”
“พี่เห็นฉันเป็นคนยังไงกัน…แต่ได้ทุกอย่างจริง ๆ เหรอ?”
โจวซื่อหรานใช้มือข้างหนึ่งยันผนังแล้วขานรับ
“ได้ทุกอย่าง”
“ก็ได้ งั้นพี่อยากให้ฉันพูดอะไรล่ะ?”
“พูดอะไรหวาน ๆ หน่อย…”
ซังหลิงฟังเสียงน้ำจากโทรศัพท์ เสียงซู่ซ่าปะปนกับเสียงแผ่วเบาบางอย่างที่แทบกลบไม่มิด
ดวงตาดำขลับฉายแววขบขัน
นิ้วมือเรียวขาวจับโทรศัพท์ไว้ ใบหน้าเล็ก ๆ เต็มไปด้วยความไม่ใส่ใจ
เธอไม่ได้ตอบโจวซื่อหรานทันที
ห้องข้าง ๆ
ในห้องน้ำ
เหงื่อเม็ดโตไหลลงจากขมับของโจวซื่อหราน
ผมสีเงินถูกรวบไปด้านหลัง เผยให้เห็นคิ้วตาคมกริบ ตอนนี้หางตาแต้มสีแดงจาง ๆ ท่ามกลางความดิบเถื่อนยังเจือเสน่ห์เย้ายวนเพิ่มขึ้นมาอีกหลายส่วน
“เบบี๋ ยังคิดไม่ออกเลยเหรอว่าจะพูดยังไง?”
“พี่ชาย~”
เสียงหวานนุ่มลากหางเสียงอย่างยั่วเย้า ราวกับหางแมวที่ค่อย ๆ ปัดผ่านหัวใจของโจวซื่อหราน
แผ่นหลังของโจวซื่อหรานพลันเกร็ง ตามด้วยแสงสีขาววาบผ่านสมอง
ซังหลิงเลียริมฝีปากแดง ก่อนหาวออกมา
เธอพูดเสียงเบาว่า “จริง ๆ ฉันรู้นะว่าพี่กำลังทำอะไรอยู่ โจวซื่อหราน พี่นี่โรคจิตจังเลย—”
พูดจบ เธอก็กดวางสายอย่างอารมณ์ดี
โจวซื่อหรานนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนเงยหน้าขึ้นฉับพลัน
แววตาเป็นประกายเจิดจ้า ไม่ได้ตกใจหรือประหลาดใจเลยสักนิด กลับเต็มไปด้วยความตื่นเต้น
“เชี่ย…”
เขารู้อยู่แล้วว่าเธอเป็นจิ้งจอกน้อย!
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
ไม่นาน ประตูห้องพักโรงแรมของซังหลิงก็ถูกเคาะจากด้านนอก