เพราะคำพูดของชิวชิวชิว ซังหลิงจึงย้อนกลับไปดูรูปถ่ายสองสามใบนั้นอย่างละเอียดอีกครั้ง ถึงได้สังเกตว่ามีภาพส่วนหนึ่งของเรือสำราญกับดาดฟ้าติดเข้ามาโดยไม่ตั้งใจ
ดูแล้วก็ไม่ต่างจากเรือสำราญทั่วไปในตลาดเท่าไรนี่นา?
ถ้าตั้งใจถ่ายขึ้นมาจริง ๆ กลับจะดูจงใจเกินไป อีกทั้งซังหลิงเองก็ไม่ได้คิดอะไรกับเฟิงไป๋ฮั่นอยู่แล้ว จึงปล่อยภาพไว้แบบนั้น ไม่ได้ลบทิ้ง
หลังจากนั้นก็มีความคิดเห็นเพิ่มขึ้นมาอีกมากมาย
ล้วนเป็นข้อความที่เปี่ยมไปด้วยความปรารถนาดี แฟนคลับบางคนยังแนบภาพที่ถ่ายระหว่างเดินทางมาให้ดูด้วย ซังหลิงตั้งใจเปิดดูทีละภาพ
จากนั้นเธอถึงได้รู้ว่า ในช่วงที่เธอไม่ได้เข้าอินเทอร์เน็ต ภาพที่เธอวาดให้อวี๋ซวงถูกเจ้าตัวแชร์ต่อไปแล้ว
อินอินถึงกับเจาะจงมาหาเธอทางเวยซิ่น ในข้อความเต็มไปด้วยความตื่นเต้น
เธอเล่าข่าวดีให้ซังหลิงฟังว่าอวี๋ซวงติดต่อเธอด้วยตัวเอง จะส่งลายเซ็นกับของที่ระลึกบางอย่างจากสตูดิโอมาให้ เพื่อขอบคุณที่ชื่นชอบเธอมานานหลายปี
ซังหลิงดีใจกับเธอมาก อย่างน้อยความชื่นชอบของอินอินก็มีความหมาย
ไม่เหมือนของเธอ—
ช่างเถอะ คิดไปไกลแล้ว
เวลานี้ซังหลิงนอนไม่หลับ อีกทั้งก็ไม่อยากออกไปนั่งอยู่กับคนแปลกหน้ากลุ่มหนึ่ง เพราะจะยิ่งทำให้รู้สึกอึดอัด
เธอเลยจัดการล้างข้อความส่วนตัวในเวยป๋อสักหน่อย
เพราะไม่รู้ว่าจะได้กลับบ้านเมื่อไร และไม่อาจส่งงานตามกำหนด ซังหลิงจึงตอบปฏิเสธคำจ้างวาดที่เห็นอย่างสุภาพทั้งหมด
เฉิงหว่านลักกี:【สวัสดีค่ะ ชอบสไตล์ภาพของคุณมาก ขอจ้างวาดได้ไหมคะ คุยราคาได้ค่ะ】
ซังอวี๋เฟยหว่าน:【ขอโทษนะคะ ช่วงนี้มีธุระ เลยยังไม่รับงานค่ะ】