ช่วงนี้ฮั่วฉี่เฉินเข้าไปดูฟีดของเพื่อนบ่อยขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
เขาที่ไม่เคยสนใจดูฟีดของเพื่อนเลย กลับกดเข้าไปดูฟีดของซังหลิงวันละนับครั้งไม่ถ้วน แต่ทุกครั้งที่เข้าไปก็เห็นแต่ความว่างเปล่า
เขาจึงทำได้แค่ปะติดปะต่อเรื่องราวล่าสุดของซังหลิงจากฟีดของจู้เหยา
จู้เหยา: 【ในที่สุดก็กลับบ้านแล้ว! อากาศที่ทำให้รู้สึกปลอดภัยแบบนี้ ช่างมีความสุขเหลือเกิน~】
ฮั่วฉี่เฉินผุดลุกขึ้นทันที
หลิงหลิงก็กลับมาแล้วเหรอ?!
ลมหายใจของเขาพลันถี่กระชั้นตามจังหวะหัวใจที่เต้นเร็วขึ้นหลายเท่า บทพูดที่ซ้อมไว้ในใจนับครั้งไม่ถ้วนกลับเหมือนถูกกรอกยาชาใส่ปากเอาไว้ในตอนนี้ ลำคอเกร็งจนแทบเปล่งเสียงไม่ออก
ถ้าได้เจอหลิงหลิง เขาควรพูดอะไรดี?
หลิงหลิง ฉันไม่อยากเป็นพี่ชายของเธอแล้ว?
นิ้วของเขาไถหน้าจอไปมาโดยไม่รู้ตัว ราวกับพยายามใช้วิธีนี้บรรเทาความกระวนกระวาย
จู้เหยาโพสต์ฟีดบ่อยมาก ฮั่วฉี่เฉินจึงมักเห็นภาพถ่ายคู่ของเธอกับซังหลิงอยู่ทุก ๆ ไม่กี่โพสต์
มุมปากของเขายกขึ้นโดยไม่รู้ตัว
ทันใดนั้น—
รอยยิ้มของฮั่วฉี่เฉินแข็งค้าง เขากดเปิดภาพที่เพิ่งเลื่อนผ่านมา แล้วขยายดู
นี่คือโพสต์ที่ซางอิงฉีลงเมื่อวาน
【มื้อค่ำใต้แสงเทียนกับสาวที่รัก】
มือข้างหนึ่งตรงมุมภาพขาวผ่องดุจหยก หน้าปัดนาฬิกาสีโรสโกลด์ประดับเพชรเป็นประกาย คุ้นตาฮั่วฉี่เฉินเสียจนแทบอยากตาบอดเดี๋ยวนั้น!
เพราะนั่นคือนาฬิกาที่เขาสั่งทำพิเศษให้ ซังหลิงชอบสีชมพู ทั้งยังชอบแมลง ในหน้าปัดจึงสลักลายผีเสื้อไว้อย่างแนบเนียน
มีเพียงเรือนเดียวในโลก