“ถ้าอย่างนั้นฉันก็ไม่ไปแล้ว! ยังไงแม่ฉันก็ไม่อยากให้เข้าไปอยู่แล้ว” เหออี้พูดอย่างไม่ใส่ใจ
ตอนรู้ว่าแดนลับปรากฏขึ้น เหออี้ไม่สนใจคำคัดค้านของพ่อแม่และผู้อาวุโสในตระกูล ยืนกรานจะมาที่เมืองเหยาหยา
แต่ตอนนี้เขามีเรื่องอื่นที่อยากทำมากกว่าแล้ว
ซังหลิงไม่คิดว่าเหออี้จะพูดแบบนี้ จึงชะงักไปครู่หนึ่ง “ผู้บำเพ็ญตั้งมากมายมาที่นี่เพราะแดนลับ คุณอุตส่าห์รีบมาถึงที่นี่แล้ว แต่กลับยอมแพ้ทั้งที่ใกล้จะได้เข้าไป ไม่รู้สึกเสียดายเหรอ?”
“ไม่หรอก สำหรับผู้บำเพ็ญหลายคน แดนลับคือโอกาสวิเศษที่เปลี่ยนชะตาชีวิตได้ แต่เดิมทีชีวิตฉันก็ดีมากอยู่แล้ว ต่อให้แดนลับยอมรับฉันเป็นนายได้จริง ๆ ก็แค่ทำให้ดีขึ้นไปอีกเท่านั้นเอง”
เหออี้ใช้สองมือยันพื้นไว้ด้านหลัง ขายาวพาดอย่างสบาย ๆ อยู่บนขาอีกข้าง พูดจาชวนให้คนอยากชก
แม้จะมองไม่เห็นหน้าตาของเด็กหนุ่ม ก็ยังสัมผัสได้ถึงความกระตือรือร้นและความองอาจไม่ยอมอยู่ในกรอบที่แผ่ออกมาจากตัวเขาอย่างไม่ขาดสาย
ซังหลิงยกมุมปากขึ้น ใบหน้าเล็กเงยขึ้นน้อย ๆ อาบสายลมยามเช้าที่สดชื่น
ความหงุดหงิดในใจก็ดีขึ้นไม่น้อย
“ถ้าพูดแบบนี้ออกไป ระวังโดนซ้อมนะ”
เหออี้ฮึดฮัด ก่อนจะหันมาลอบมองเธอ
แสงยามเช้าอ่อนโยน ส่องให้ผิวของเธอดูราวกับโปร่งแสง แม้แต่ไรขนอ่อน ๆ ก็ยังดูนุ่มนวลน่ารัก
“ไม่ต้องห่วง ต่อให้โดนซ้อม ฉันก็มั่นใจว่าจะปกป้องคุณได้”
ใบหูของเขาแดงเรื่อ แววตาแฝงความคาดหวัง “ว่าไง? จะไปกับฉันไหม?”
“ฉัน...” ริมฝีปากของซังหลิงขยับเล็กน้อย ท่าทางเหมือนเริ่มหวั่นไหว
เดิมทีเธอไม่อยากออกจากหมู่บ้านเหอหยา แต่ในช่วงเวลาสั้น ๆ กลับต้องเผชิญเรื่องราวมากมาย เธอเองก็อยากไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ในสถานที่แห่งอื่น