เมื่อเทียบกับคำเกลี้ยกล่อมด้วยความหวังดีของแม่ฉินแล้ว ซังฮุ่ยตรงไปตรงมามากกว่าเยอะ
เธอตบรายงานการจับคู่ลงตรงหน้าซังหลิงดังปัง «ไปพบเขา!»
ซังหลิงดิ้นรนตามบทบาทที่วางไว้เล็กน้อย «แต่ฉันไม่ชอบสัตว์มนุษย์»
«หึ ถ้าอย่างนั้นเธอก็ได้แต่ออกไปขอทานแล้วล่ะ» ซังฮุ่ยโยนคำพูดเย็นชาใส่ «เลือกเอาเองแล้วกัน»
ซังหลิง: «…»
ซังหลิงเก็บข้าวของแล้วออกจากบ้าน
คนขับรถสุนัขพาเธอมาส่งที่ศูนย์จับคู่
ในเวลาเดียวกัน ฉินจ้าวหยวนก็มาที่นี่อย่างเสียไม่ได้ หลังจากถูกแม่อ้อนวอน
ตอนอยู่บ้าน เขาทนทั้งน้ำตาของแม่และสายตาตำหนิจากบรรดาพ่อ ๆ ไม่ไหวจริง ๆ
ฉินจ้าวหยวนกอดอกนั่งอยู่ในห้องรอ สีหน้าเรียบเฉยพลางรอเวลาให้ผ่านไปทีละวินาที เขาเพิ่มคำจำกัดความให้มนุษย์ในใจอีกข้อ: ไม่ตรงต่อเวลา
กึก
ในตอนนั้นเอง มีคนผลักประตูเข้ามา
ฉินจ้าวหยวนยกเปลือกตาขึ้นเล็กน้อย มองไปทางประตู
ซังหลิงไม่คิดว่าจะได้พบผู้ชายคนนี้อีก ดวงตาของเธอเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย สัตว์มนุษย์ที่มีค่าความเข้ากันได้กับเธอถึง 99.99% คือเขาอย่างนั้นหรือ?
เส้นเลือดตรงขมับของฉินจ้าวหยวนกระตุก
ในใจเขาก็คิดเหมือนกัน
ทำไมต้องเป็นเธอด้วย?
ปัง!
จู่ ๆ ประตูก็ปิดลงตรงหน้า
แนวกรามของฉินจ้าวหยวนขบเกร็ง เขากดขมับพลางสงสัยว่าช่วงนี้พลังจิตของตัวเองคงใช้เกินขีดจำกัดไปมาก ไม่อย่างนั้นเหตุใดถึงตอบตกลงเรื่องไร้สาระแบบนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
แทนที่จะมาศูนย์จับคู่ เขายอมรับภารกิจเพิ่มอีกสักสองสามอย่างเสียยังดีกว่า
เมื่อตัดสินใจได้ ฉินจ้าวหยวนก็ลุกขึ้น เดินไปทางประตู