ในบ้านของซังหลิงมีแมวเพิ่มมาหนึ่งตัว มันเอาแต่กินแล้วก็นอนแผ่พุงอยู่บนตักของเธอ อาบแดดทุกวัน
ผู้บำเพ็ญในเมืองเล็ก ๆ เพิ่มจำนวนขึ้นเรื่อย ๆ
วันนี้ ลูกน้องของเวยเซิงหลานมาส่งข่าวเรื่องต้วนเฉินเฟิงอีกครั้ง
ตราบใดที่ต้วนเฉินเฟิงยังไม่ถูกกำจัด เขาก็ไม่มีวันวางใจได้
ดังนั้นครั้งนี้ เวยเซิงหลานจึงตั้งใจไปด้วยตัวเอง
เขาสั่งหมิงอินว่า “ฉันฝากเธอไว้ให้ดูแล ก่อนที่ฉันจะกลับมา ถ้ามีผู้บำเพ็ญคนไหนกล้าเข้าใกล้เธอ ฆ่าทิ้งได้เลย”
หมิงอินแปลงร่างเป็นมนุษย์ แสยะยิ้มพลางตอบว่า “รับทราบ!”
ซังหลิงไม่ได้แปลกใจเมื่อรู้ว่าชายหนุ่มจะจากไปชั่วคราวอีกครั้ง มุมปากของเธอยกขึ้นเล็กน้อย “ถ้าอย่างนั้น...รีบไปรีบกลับนะ?”
เวยเซิงหลานสวมแหวนวงหนึ่งลงบนนิ้วมือของเธอ ก่อนจุมพิตหลังมือเบา ๆ “ฉันจัดคนไว้คอยดูแลเธอแล้ว เธอชื่ออาอิน อยากไปไหนก็ให้เธอไปเป็นเพื่อนนะ เด็กดี รอฉันกลับมา”
เมื่อเขากลับมา โลกนี้ก็จะไม่มีสิ่งใดที่สามารถคุกคามเขาได้อีก
ซังหลิงลูบแหวน “ได้ ฉันจะรอคุณ”
เวยเซิงหลานจดจำรอยยิ้มอ่อนหวานตรงมุมปากของหญิงสาวไว้ในใจ บีบมือเธอแน่นแล้วลุกขึ้น เดินจากไปอย่างรวดเร็ว
ระบบส่งเสียงจิ๊จ๊ะ “เจ้านาย เจ้าเด็กนี่ต้องคิดจะทำเรื่องไม่ดีแน่ ๆ”
ซังหลิงเดาว่าเวยเซิงหลานคงรู้ที่อยู่ของต้วนเฉินเฟิงแล้ว การจากไปครั้งนี้จึงเป็นการไปจัดการต้วนเฉินเฟิง
แต่ต้วนเฉินเฟิงเป็นพระเอก ไม่ได้ตายง่าย ๆ อีกทั้งค่าความชอบของเขาก็เต็มหลอดไปนานแล้ว อย่างมากก่อนที่ต้วนเฉินเฟิงจะตาย เธอก็แค่ถอนตัวออกจากโลกนี้ทันที