สาวบ้านนอกคนนี้กล้าเกลียดเขาด้วยหรือ?
ถ้าเป็นเมื่อก่อน โจวซื่อหรานคงโมโหไปนานแล้ว แต่ตอนนี้เขาจ้องใบหน้าเล็ก ๆ ขาวผ่องนุ่มนิ่มของเธอ พลางคิดว่า ถ้าเขาโมโหขึ้นมา เธอคงร้องไห้แน่เลยใช่ไหม?
ซังหลิงพูดจบก็ไม่สนใจโจวซื่อหรานอีก วิ่งเหยาะ ๆ ไล่ตามเสิ่นเจวี๋ยที่อยู่ข้างหน้า
อีกฝ่ายก็รอเธออยู่เหมือนกัน
เขาถามคำถามเดียวกับโจวซื่อหรานว่า “เป็นอะไรไป?”
ซังหลิงยิ้ม “พวกคุณนัดกันมาหรือไง ทำไมถามเหมือนกันเลย ที่เดินช้าก็เพราะเหนื่อยมากน่ะสิ—”
เสิ่นเจวี๋ยพบว่าเวลาสาวน้อยคนนี้พูด ฟังดูเหมือนกำลังออดอ้อน น้ำเสียงท้ายประโยคเชิดขึ้น ดวงตายามยิ้มเป็นประกายระยิบระยับ
เขามองเธออยู่อีกสองครั้ง
จู่ ๆ ซังหลิงก็ยื่นมือออกมา “นี่ ให้คุณ”
เสิ่นเจวี๋ยชะงัก สิ่งแรกที่เห็นคือฝ่ามือขาวเนียนของเด็กสาว นิ้วทั้งห้าเรียวยาว
จากนั้นจึงเห็นห่วงหญ้าบนฝ่ามือเธอ
ดูเหมือนแหวน
“ของรับขวัญหรือ?” เขาเอียงศีรษะเล็กน้อย กำลังจะยื่นมือไปรับ—กลับมีมือหนึ่งไวกว่า ฉวยห่วงหญ้าวงนั้นไปก่อน
แววเย็นเยียบวาบผ่านดวงตาเสิ่นเจวี๋ย เขาเงยหน้าขึ้นอย่างเฉยชา
โจวซื่อหรานแกว่งห่วงหญ้าไปมา วงเล็กจ้อยเมื่ออยู่ในมือเขา เขายกยิ้มมุมปากอย่างไม่ปิดบังความร้ายกาจ “น้องสาว ของรับขวัญมีแค่วงเดียวเองหรือ ตั้งใจแกล้งฉันหรือไง?”
ซังหลิงพูดไม่ออก คุณชายใหญ่พวกนี้ไม่เคยเห็นของดีหรือไงกัน
“ก็แค่ห่วงหญ้าเอง ข้างทางมีตั้งเยอะแยะ จะนับเป็นของรับขวัญได้ยังไง…”