แม้ยามอยู่บนเตียง ผู้ชายคนนั้นจะติดเธอแจและดุดันมาก
แต่พอซังหลิงมองใบหน้าของเขา อารมณ์ก็ยังดีอยู่
เธอเปลี่ยนเสื้อผ้า ก่อนจากไปก็จูบมุมปากของชายหนุ่มอย่างสนิทสนม
เธอเอ่ยด้วยความรักเต็มเปี่ยมว่า “พี่คะ แล้วเจอกัน”
หัวใจของซางอิงฉีอ่อนยวบไปหมด ทันทีที่ซังหลิงผละออก ฝ่ามือใหญ่ก็คว้าเอวบางของเธอดึงเข้าหาตัว
ปลายลิ้นแทรกผ่านริมฝีปาก จุมพิตแนบชิดประทับลงมา
ซังหลิงถูกจูบจนหายใจไม่เป็นจังหวะ มือเล็กกำเสื้อคลุมอาบน้ำของชายหนุ่มแน่น
แพขนตายาวกะพริบแผ่วเบา ปัดผ่านผิวของชายหนุ่ม
ช่างให้ความรู้สึกราวกับกำลังจูบฮั่วฉี่เฉินอยู่จริง ๆ ดีจัง—
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ดึงซังหลิงกลับสู่ความเป็นจริง
เธอวางมือบนอกชายหนุ่มแล้วผลักเขาออก
“พี่คะ ฉันต้องไปแล้ว”
ซางอิงฉีก็มีธุระต้องทำเหมือนกัน ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่อยากปล่อยเธอไปจริง ๆ
กลิ่นกายของหญิงสาวหอมเหลือเกิน นิสัยก็ลึกลับราวกับปริศนา ทุกอย่างทำให้เขาลิ้มรสจนติดใจ
เขาทำท่ารูปโทรศัพท์ “อย่าลืมติดต่อฉันนะ”
ซังหลิงพยักหน้า
จากนั้นก็เปิดประตูแล้วเดินจากไปโดยไม่หันกลับมา
ชายหนุ่มมีผมยาวสยายลงมาถึงบ่า ใบหน้าหล่อเหลาจนแยกไม่ออกว่าเป็นชายหรือหญิง
แสงอรุณทำให้สายตาพลันจับจ้องริมฝีปากที่ยังชุ่มฉ่ำของเขา ดูน่าจูบเหลือเกิน
แม้จะเผลอมีสัมพันธ์ชั่วข้ามคืนอย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัว แต่โชคดีที่ทั้งกระบวนการและตอนจบล้วนงดงามใช่ไหมนะ?
ซางอิงฉียกมุมปากขึ้นอย่างอารมณ์ดี ก้าวไปทางห้องน้ำได้ไม่กี่ก้าวก็ชะงักกึก
เดี๋ยวก่อน…
จนถึงตอนนี้ซังหลิงยังไม่รู้ชื่อเขาหรือเปล่า?
……
ซังหลิงซื้อเสื้อผ้าชุดใหม่จากข้างนอกมาเปลี่ยน แล้วจึงไปจิ่วโจวหวนอวี่