“ที่รัก เปิดประตูหน่อย”
เมื่อเทียบกับซังหลิงแล้ว ร่างของเธอในอ้อมแขนเขาดูบอบบางเล็กจ้อยเกินไป
เธอหยิบบัตรห้องมาแตะเปิดประตู
ริมฝีปากสีแดงชาดเคลือบด้วยความชุ่มฉ่ำ อวบอิ่มราวผลเชอร์รีสุกงอม มองออกได้ชัดว่าแตกต่างจากปกติ
ภายในห้องมืดสนิท
ซังหลิงยังไม่ทันได้เปิดไฟ แผ่นหลังก็แนบชิดกับบานประตูแข็งเย็นเสียแล้ว
จูบเร่าร้อนประทับลงมาอีกครั้ง
ซังหลิงหรี่ตา เธอไม่ชอบความรู้สึกแปลกใหม่นี้
นิ้วเรียวขาวทั้งสิบสอดเข้าไปในเส้นผมของชายหนุ่ม ก่อนออกแรงกระชากอย่างแรง—
เสียงครางเจ็บปวดหลุดจากลำคอของเขา
ซังหลิงเอ่ยเสียงแหบพร่า “เปิดไฟ”
ซังอิ้งฉีกำเอวเธอแน่น พลางเปิดไฟโดยไม่หันกลับมา เขี้ยวคมขบลงบนริมฝีปากของเธอ
อย่างดุดัน
“ที่รัก ใจร้ายจังนะ”
ซังหลิงมองใบหน้าของเขาอย่างพึงพอใจ อารมณ์ของเธอดีขึ้นอีกครั้ง
เธอลูบแก้มเขาอย่างอ่อนโยน แล้วโอบคอเขาไว้ด้วยท่าทีเป็นฝ่ายรุกอย่างผิดปกติ
แนบชิดเข้าไป
“พี่คะ เรียกฉันว่าหลิงหลิงได้ไหม”
หัวใจของซังอิ้งฉีอ่อนยวบ
หญิงสาวในอ้อมแขนเขาเหมือนแมวผ้าตัวสวยเกินจริงที่เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย
คงไม่มีใครโกรธจริง ๆ เพียงเพราะถูกข่วนหรอกกระมัง
“หลิงตัวไหน”
“หลิงที่มีสามน้ำ”
ซังอิ้งฉีจ้องริมฝีปากของเธอ รวมถึงแก้มที่แต้มสีแดงระเรื่อ
ลมหายใจร้อนผ่าว
“หลิงหลิงเหรอ ฟังดูออดอ้อนจัง”
หัวใจของซังหลิงเต็มตื้น การถูกผู้ชายคนนี้กอดทำให้เธอเผลอรู้สึกราวกับกำลังจะมีอะไรกับฮั่วฉี่เฉิน
ดีจัง
“พี่คะ เราไปอาบน้ำกันเถอะ”
เธอเกี่ยวมือของชายหนุ่มไว้ “ด้วยกันนะ”