มุมปากของเวยเซิงหลานกระตุกเบา ๆ
เขาหรี่ตา ก่อนจะดึงซังหลิงเข้ามาในอ้อมแขนอย่างฉับพลัน แล้วบีบปลายคางเรียวขาวของเธอไว้ «คุณนายกำลังใช้วิธียุให้ผมลงมือหรือ?»
ซังหลิงขมวดคิ้ว «ยุอะไรคะ ฉันเป็นห่วงสุขภาพของคุณจริง ๆ ต่างหาก อย่าขยับนะ ให้ฉันจับชีพจรหน่อย»
เธอดันแผงอกของชายหนุ่ม พยายามให้เขาปล่อยมือ
บางทีผู้ชายในโลกมนุษย์อาจทนคำพูดกระตุ้นใจเช่นนี้ไม่ไหว ทว่าเวยเซิงหลานรังเกียจเรื่องแบบนี้มากกว่าจะปรารถนา จึงไม่ถูกยั่วยุขึ้นมา
แต่ถ้าภรรยาอยากจริง ๆ เขาก็ใช่ว่าจะทำไม่ได้
«ไม่ต้องจับชีพจรหรอก ร่างกายผมสบายดี»
เวยเซิงหลานตัดสินใจแล้ว จึงพลิกมือมากุมมือเล็ก ๆ ของเธอไว้ นัยน์ตาสีแดงเข้มเรียวยาวคล้ายมีหมอกหนาทึบปั่นป่วนอยู่ภายใน
ดวงตาไร้จุดโฟกัสของซังหลิงกะพริบเบา ๆ «จริงเหรอคะ? อา…»
ยังไม่ทันสิ้นเสียง ชายหนุ่มก็ลงมือผลักเธอลงบนฟูก
ท้ายทอยของซังหลิงกระทบหมอนนุ่ม ๆ ไม่ได้เจ็บเลย ร่างของเธอกระเด้งขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะคว้าฟูกใต้ตัวไว้ด้วยความงุนงง
«คุณสามี? จะทำอะไรคะ?»
เวยเซิงหลานใช้นิ้วแตะริมฝีปากเธอ แล้วลูบคลึงเบา ๆ ไม่ให้เธอพูด
ร่างสูงโปร่งและผอมเพรียวทาบลงเหนือเธอ ก่อนจะค่อย ๆ จุมพิตลงไป
แต่ครั้งนี้เขาไม่ได้มัวค้างอยู่บนริมฝีปากเนิ่นนานราวกับเสพติดอีก
ริมฝีปากเย็นเล็กน้อยเคลื่อนต่ำลง นิ้วยาวแข็งแรงค่อย ๆ คลายสายผูก มองเสื้อชั้นในเนื้อไหมแย้มออกดุจกลีบดอกไม้
ภาพเบื้องลึกใจกลางดอกไม้นั้นทำให้ลมหายใจของเวยเซิงหลานชะงักไปชั่วขณะอย่างควบคุมไม่อยู่