รอยยิ้มของโจวซื่อหรานค่อย ๆ จางหายไป
ท่ามกลางรัตติกาล ดวงตาสีดำคู่นั้นพราวระยับชวนใจสั่น
“ฉันทำให้เธอรังเกียจเหรอ?”
ซังหลิงครุ่นคิด ก่อนตอบตามตรงว่า “เปล่า”
หัวใจที่เคยตึงเครียดพลันผ่อนคลาย
แต่กลับมีความรู้สึกถาโถมเข้ามามากกว่าเดิม โจวซื่อหรานขยับเข้าใกล้เธอ “ถ้าไม่รังเกียจ แล้วทำไมต้องตีเส้นแบ่งกับฉันด้วย? เมื่อคืนเธอก็มีความสุขชัด ๆ”
“คุณ...”
แก้มเล็ก ๆ ของซังหลิงแดงระเรื่อ เธอถลึงตาใส่เขา “คุณช่วยหุบปากได้ไหม ฉันมีความสุขตอนไหนกัน!”
“ไม่มีเหรอ?”
โจวซื่อหรานเลิกคิ้ว
จู่ ๆ ชายหนุ่มก็ประชิดตัว คว้าข้อมือเธอไว้แน่นแล้วดึงเข้ามาในอ้อมแขน
ลมหายใจร้อนผ่าวพร้อมกลิ่นอายเร่าร้อนบนกายชายหนุ่มปะทะเข้ากับข้างหูของซังหลิง
“งั้นฉันช่วยให้เธอนึกออกเอง”
ทบทวนให้ดี ๆ เลย!
ทำไมเรื่องถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้?
โจวซื่อหรานยังมียางอายอยู่ไหมเนี่ย?
ซังหลิงถูกเขางับริมฝีปาก ชายหนุ่มจูบเธออย่างไม่อายฟ้าอายดิน ไม่รู้จักค่อยเป็นค่อยไปสักนิด เขาแง้มริมฝีปากเธออย่างง่ายดาย ก่อนจะรุกไล่เข้ามาอย่างดุดัน
ดูดดุนริมฝีปากและปลายลิ้นของเธอ
ชาวาบไปหมด
มือที่ซังหลิงใช้ดันอกเขาอ่อนแรงลง เธอถูกจูบจนหอบหายใจ ร่างอ่อนปวกเปียกแทบทรุดลง
โจวซื่อหรานประคองเธอไว้ แล้วให้ซังหลิงเอนซบในอ้อมแขน แขนของชายหนุ่มเรียวยาวและแข็งแรง เส้นเลือดจาง ๆ พาดผ่าน ดูเปี่ยมไปด้วยพละกำลัง
เสียงหัวเราะหึ ๆ เล็ดลอดจากริมฝีปากของเขา เขาไม่พูดอะไร แต่ราวกับพูดไปหมดแล้ว
— รังเกียจจริงเหรอ? ก็ไม่แน่
โจวซื่อหรานมั่นใจในภาพลักษณ์ของตัวเองอยู่ไม่น้อย ทั้งความสามารถ หน้าตา และชาติตระกูล เขามีครบทุกอย่าง ชายหนุ่มผู้เป็นดั่งบุตรแห่งสวรรค์มาตั้งแต่เด็กย่อมไม่ขาดสิ่งเหล่านี้