กลางดึก ซังหลิงตื่นขึ้นมา
เธอลงจากเตียงอย่างแผ่วเบา แล้วค่อย ๆ เปิดประตู
ดีมาก เสิ่นเจวี๋ยที่นอนอยู่บนฟูกกับพื้นหายใจสม่ำเสมอ ดูท่าจะหลับสนิทแล้ว
ซังหลิงย่องผ่านข้างตัวเขาออกไป เข้าห้องน้ำได้อย่างราบรื่น
แสงจันทร์เส้นแคบส่องลอดรอยแง้มของประตูเข้ามา ตกกระทบฟูกบนพื้นและเด็กหนุ่มที่นั่งอยู่บนนั้น
รูปร่างผอมเพรียว ไหล่กับแผ่นหลังตั้งตรง
ซังหลิงมองเงาดำทะมึนตรงหน้า ก่อนชะงักฝีเท้า
“พี่เสิ่นเจวี๋ย...เหรอคะ?”
“อืม”
น้ำเสียงของเด็กหนุ่มใสเย็น ไม่มีแววง่วงงุนแม้แต่น้อย
คล้ายถูกสาดด้วยน้ำบ่อเย็นฉ่ำกลางฤดูร้อน ชวนให้หนาววาบอย่างประหลาด
ซังหลิงเม้มริมฝีปาก เดินเข้าไปอย่างลังเล “ทำไมพี่ยังไม่นอนล่ะคะ ฉันทำพี่ตื่นหรือเปล่า?”
“เปล่า”
เสิ่นเจวี๋ยเอียงหน้า “แค่มีเรื่องหนึ่งติดอยู่ในใจจนนอนไม่หลับ”
“เอ๊ะ?”
ซังหลิงงุนงง แต่ก็ยังย่อตัวลงตรงหน้าเขา
เด็กสาวกอดเข่า ชายกระโปรงคลออยู่ข้างน่อง ร่างเล็ก ๆ ดูว่าง่ายนุ่มนวล
“เรื่องอะไรเหรอคะ?”
เธอยังไม่รู้เลยว่ากำลังจะเกิดอะไรขึ้น ท่าทางไร้เดียงสานั้นทั้งน่าสงสารทั้งน่าเอ็นดู
มุมปากของเสิ่นเจวี๋ยยกขึ้นเล็กน้อยในความมืด เขาเอ่ยเสียงอ่อนโยน “หลิงหลิง การจูบมันรู้สึกยังไงเหรอ?”
ครืน—
ราวกับฟ้าผ่ากลางวันแสก ๆ
ริมฝีปากแดงระเรื่อของเด็กสาวเผยอออก ส่งเสียงสั้น ๆ ด้วยความตกใจ สีหน้าว่างเปล่าไปชั่วขณะ
“ไม่คิดว่าพี่จะถามแบบนี้เหรอ?”
ขนตาดกดำของเสิ่นเจวี๋ยทอดต่ำ สายตาเลื่อนจากใบหน้าสวยของเด็กสาวลงมาหยุดที่ริมฝีปาก