“อื้อ—” เสียงอุทานถูกฝ่ามือร้อนผ่าวของเด็กหนุ่มปิดเอาไว้
ซังหลิงเงยหน้าขึ้นอย่างลนลาน ดวงตากลมใสเป็นประกายท่ามกลางความมืด ก่อนจะมองเห็นใบหน้าดุดันดิบเถื่อนของเด็กหนุ่ม แสงจันทร์ขับให้แนวกรามคมกริบราวคมดาบ ดูเฉียบคมจนยากจะหาสิ่งใดเทียบ
หัวใจที่เต้นรัวค่อย ๆ กลับมาเป็นปกติ
ซังหลิงตกใจจริง ๆ จึงยกเท้าถีบเขา
โจวซื่อหรานไม่แม้แต่จะขมวดคิ้ว เขาคลายมือออก
“ถ้าอยากให้พวกเขารู้ ก็ร้องให้เต็มที่เลย”
“คุณบ้าหรือไง!”
คำพูดของซังหลิงแทบกลายเป็นเพียงเสียงกระซิบ หางตาของเธอแต้มสีแดงระเรื่อ ราวกับทาชาดงดงามไว้ชั้นหนึ่ง
เมฆดำค่อย ๆ เคลื่อนคล้อยจากไป แสงจันทร์พร่างพรายดุจผืนแพร คลุมร่างของเด็กหนุ่มและเด็กสาวไว้ เงาบนพื้นซ้อนทับกัน
“ทำไมคุณถึงดุแค่กับฉัน?” กับเสิ่นเจวี๋ยกลับทำอีกท่าทีหนึ่ง ทำให้โจวซื่อหรานไม่สบอารมณ์อย่างยิ่ง
เขาครางหึในลำคอ ฝ่ามือยันกำแพงด้านหลังหญิงสาว แผ่นหลังเพรียวบางโค้งเล็กน้อย ก่อนขยับเข้าใกล้ซังหลิง
“ฉันยังไม่ได้ถามเลยว่ากลางวันคุณจงใจยั่วโมโหฉันหรือเปล่า ถึงเรียกแต่พี่เสิ่นเจวี๋ย? ภาพลักษณ์ของเขาในใจคุณดีขนาดนั้นเลยเหรอ?”
คำถามหลายข้อรัวต่อกัน ความหึงหวงที่ซ่อนไว้ไม่มิด
ซังหลิงถูกจี้ใจดำ ขนตาสั่นไหวเล็กน้อย
เธอตอบอย่างขาดความมั่นใจ “ไม่ต้องมายุ่ง!”
ยังคงเป็นเสียงกระซิบ ลมหายใจอ่อนหวานหอมกรุ่น ราวกับลูกท้อสุกงอม หรือไม่ก็กลิ่นดอกไม้ สรุปแล้วช่างพิเศษเหลือเกิน
หญิงสาวเบือนหน้าหนี ปอยผมตกลงแนบแก้ม พาดอยู่บนริมฝีปากแดงระเรื่อ ดูบริสุทธิ์แต่ก็ชวนให้ใจสั่น
“ถ้าฉันจะยุ่งให้ได้ล่ะ?”
ลูกกระเดือกของโจวซื่อหรานขยับ เขาคว้าคางเรียวขาวของหญิงสาวไว้ทันที แล้วหันหน้าเธอให้มาทางตน
ดวงตาหงส์ของเด็กหนุ่มหรี่ลงเล็กน้อย เรียวยาวและคมกริบ
มือที่จับคางซังหลิงแข็งแรงกำยำ ปลายนิ้วร้อนผ่าว
“กลางวัน ในห้องนอนคุณ ไปแนบชิดกับเสิ่นเจวี๋ยขนาดนั้นทำไม?”
“คุยอะไรกันลับ ๆ ล่อ ๆ?”
“เขาจูบคุณหรือยัง?”
คำถามสุดท้ายเป็นเพียงจินตนาการที่เกิดจากความหึงหวงของโจวซื่อหรานล้วน ๆ เพราะเขาเห็นไอ้สารเลวเสิ่นเจวี๋ยทำสีหน้าชวนคลื่นไส้ตอนแตะริมฝีปาก แถมยังส่งสายตาท้าทายมาทางเขาอีก