เสิ่นเจวี๋ยไม่ได้ประหลาดใจ เขารู้อยู่ก่อนแล้ว
เพียงแต่เมื่อได้ฟังคำพูดของว่างซู่ เขากลับรู้สึกว่าชายวัยกลางคนคนนี้ช่างไร้เดียงสาจนน่าขัน
ตอนถ่ายทำ เขาเป็นคนบอกพวกเขาเองว่า ต่อให้แค่แสดงก็ยังได้
แต่ตอนนี้กลับใจอ่อนเสียแล้ว
ถึงอย่างนั้นก็เป็นเรื่องปกติ พอนึกถึงซังหลิง มุมปากของเสิ่นเจวี๋ยก็ยกขึ้นโดยไม่รู้ตัว
เขาลุกขึ้น หมดอารมณ์จะคุยต่อ และเลือกที่จะไม่ฟังคำตักเตือนของว่างซู่แม้แต่คำเดียว
“พอรายการจบแล้ว คุณรู้ได้ยังไงว่าผมจะไม่พาหลิงหลิงไปด้วย?”
ว่างซู่ชะงัก “เป็นไปไม่ได้!”
คนเป็น ๆ คนหนึ่ง จะอยากพาไปก็พาไปได้อย่างนั้นหรือ?
แต่เมื่อสบตาเสิ่นเจวี๋ย เขากลับเห็นความยึดมั่นและความปรารถนาจะครอบครองในแววตาคู่นั้น
ไม่ต่างจากโจวซื่อหรานเลยสักนิด
คนสองคนนี้...คงได้เป็นศัตรูคู่อาฆาตกันไปตลอดชีวิตแน่
แต่ความรู้สึกแปลกใหม่ของพวกเขาจะอยู่ได้นานแค่ไหนกัน? ต่อให้ตอนนี้ชอบกัน ก็เป็นเพราะชีวิตในหมู่บ้านบนเขาน่าเบื่อเกินไปต่างหาก ในสถานที่หม่นหมองเช่นนี้ ซังหลิงกลับโดดเด่นสดใสสะดุดตาเหลือเกิน
ว่างซู่ไม่แปลกใจที่พวกเขาจะถูกดึงดูด
สิ่งที่เขากังวลคือ ซังหลิงจะกลายเป็นเหยื่อสังเวยในการแข่งขันของพวกเขา
เมื่อเห็นเสิ่นเจวี๋ยลุกขึ้นอย่างไม่เร่งรีบ เตรียมลงจากรถ ว่างซู่ก็กัดฟันพูดว่า “ถ้าพวกคุณยังตามตอแยหลิงหลิงอีก ผมจะบอกเรื่องนี้กับครอบครัวของพวกคุณตามความจริง ถึงตอนนั้น—”
“หึ”
เสิ่นเจวี๋ยหัวเราะเบา ๆ ก่อนตัดบทอย่างดูแคลน “อยากไปฟ้องก็เชิญ อีกอย่าง ผมก็บอกคุณตามตรงได้เหมือนกันว่าผมถอนตัวจากรายการได้”