ซังหลิงกล่าวว่า “จริง ๆ แล้วคุณไม่จำเป็นต้องทำแบบนี้เลย คนที่ชอบคุณน่าจะมีเยอะแยะ—”
“แต่ผมชอบคุณคนเดียว! ไม่ชอบคนอื่น!”
โม่จั๋วฮวาขัดขึ้น ขนตาเปียกชื้นไปหมด “เพราะงั้นอย่าพูดอะไรที่ทำให้ผมเสียใจไปมากกว่านี้เลยนะ ขอร้อง”
ชั่วขณะนั้นซังหลิงรู้สึกว่าตัวเองเลวร้ายเหลือเกิน
เธอถอนหายใจ
แล้วก็ได้ยินโม่จั๋วฮวาเอ่ยขออย่างระมัดระวังว่า “แต่ถ้าคุณกับเจียงเชียนอวี่... ผมหมายถึง ถ้าวันหนึ่งคุณเบื่อเขาแล้วหย่ากับเขา คุณพอจะลองคิดถึงผมได้ไหม?”
ได้ยินเช่นนั้น ซังหลิงก็ยิ้มอย่างอับจนใจ
เธอดึงมือกลับ
“พวกคุณนี่นะ ทำไมถึงอยากให้ฉันหย่ากันนัก?”
โม่จั๋วฮวามองเธอ พลางคิดในใจ: แน่นอนว่าอยากสิ มีเพียงการได้ยืนอยู่ข้างเธออย่างถูกต้องตามทำนองคลองธรรม และมีสถานะที่กฎหมายรับรองเพิ่มขึ้นอีกชั้นหนึ่งเท่านั้น ถึงจะพอทำให้เขาสบายใจได้บ้าง
ถ้าเขาเป็นสามีของหลิงหลิง เขาคงจัดการไอ้สารเลวทุกคนที่เข้าใกล้เธอให้ตายตั้งแต่แรกแล้ว
อย่างน้อยที่สุดก็ต้องตีขาที่สามให้หัก!
เมื่อเห็นเขาไม่พูดอะไร ซังหลิงก็รู้ชัดว่าเขาไม่ได้คิดจะเปลี่ยนใจ
เธอจึงพูดตรง ๆ ว่า “แต่ถึงฉันจะหย่า ฉันก็ไม่คิดจะแต่งงานใหม่แล้วนะ—”
โม่จั๋วฮวาชะงักงัน
เขาไม่เคยคิดเลยว่ายังมีทางเลือกอีกแบบ
“ฉันไม่จำเป็นต้องพึ่งพาผู้ชายคนอื่นเพื่อใช้ชีวิต ต่อให้ตอนนี้ออกจากเจียงเชียนอวี่ ฉันก็ยังใช้ชีวิตได้ดีอยู่แล้ว ในเมื่อเป็นแบบนี้ ทำไมฉันต้องก้าวเข้าสู่ชีวิตแต่งงานที่ไม่รู้อนาคตอีกครั้งด้วย?”
ถึงตระกูลซังจะ ‘ขาย’ เธอไป แต่ท้ายที่สุดก็เป็นการแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์กับตระกูลเจียง จะไม่ทำแม้แต่พิธีรีตองภายนอกก็คงไม่ได้