ซังหลิงหรี่ตาลงเล็กน้อย ความอดทนที่เธอมีให้โม่จั๋วฮวานั้นมักหมดลงได้ง่าย ๆ
เธอเตือนเสียงเบาว่า “อย่าบีบให้ฉันต้องตบคุณต่อหน้าคนอื่นนะ”
โม่จั๋วฮวาได้ยินแล้วหัวเราะเบา ๆ
“ถ้าอย่างนั้นผมก็จะตั้งตารอ”
จนกระทั่งมาถึงโต๊ะอาหาร ซังหลิงก็ยังไม่เห็นเจียงเชียนอวี่
เธอขมวดคิ้ว หยิบโทรศัพท์มือถือออกมา เตรียมส่งข้อความหาเจียงเชียนอวี่
เพิ่งหยิบออกมา โทรศัพท์มือถือก็ถูกฉวยไป
ซังหลิงเงยหน้ามองโจวจ้าน “มีอะไรเหรอ?”
แววตาของโจวจ้านไหววูบ “เจียงเชียนอวี่บอกว่ามีธุระด่วน เลยมาไม่ได้ ฝากให้ผมดูแลคุณให้ดี”
ได้ยินดังนั้น ซังหลิงก็ไม่ได้มีปฏิกิริยาอะไรมาก เพียงพยักหน้า “ก็ได้”
แต่โม่จั๋วฮวากลับไม่พอใจ เขาแค่นหัวเราะ “หลิงหลิงเกี่ยวอะไรกับคุณ มีผมอยู่ทั้งคน จะต้องให้คุณมาดูแลเธอด้วยหรือไง?”
โจวจ้านยักไหล่ เกลี้ยกล่อมอย่างใจเย็น “คุณจะเป็นศัตรูกับทุกคนที่เข้ามาอยู่ข้างหลิงหลิงแบบนี้ไม่ได้หรอกนะ หรือคิดจะไล่ทุกคนที่เข้าใกล้เธอไปให้หมด?”
ใบหน้าโม่จั๋วฮวาคล้ำลง เขาจ้องโจวจ้านอย่างเย็นชา
แทบอยากฉีกปากอีกฝ่ายให้ขาด
ซังหลิงเหลือบมองโม่จั๋วฮวา พอดีเห็นสีหน้าแบบนั้นเข้าเต็มตา
เธอเบือนสายตาหนีราวกับไม่เห็น แล้วเอ่ยเสียงเบาว่า “จั๋วฮวา ถ้าคุณยังทำตัววุ่นวายอีก ฉันจะโกรธจริง ๆ แล้วนะ”
น้ำเสียงนุ่มนวลของเธอกลับทำให้โม่จั๋วฮวารู้สึกกดดันขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล
ระหว่างที่อยู่กับซังหลิง โม่จั๋วฮวาค่อย ๆ จับทางได้ว่า ปกติเวลาเธอโกรธจริง ๆ กลับจะใจเย็น น้ำเสียงไม่แสดงอารมณ์อะไร