“มองไปทางซ้าย”
ซังหลิงเดินออกจากสนามบินไปตามฝูงชน พลางฟังเสียงที่ดังมาจากหูฟัง สายตากวาดมองหาคนที่เธอกำลังตามหา
ชายในเสื้อยืดสีดำมีรูปร่างสูงมาก ยืนอยู่ด้านนอกฝูงชน ดูโดดเด่นสะดุดตาเป็นพิเศษ
หัวใจของซังหลิงเต้นสะดุดไปหนึ่งจังหวะ
ไม่ใช่เพราะดีใจ แต่เพราะตกใจ
“คุณมาที่นี่เองได้ยังไง?”
ถ้ามีคนจับได้ขึ้นมา แค่ลองคิดถึงผลที่จะตามมาก็ชวนให้ขนลุกแล้ว
รอยยิ้มตรงมุมปากของเฟิงไป๋ฮั่นถูกซ่อนไว้ใต้หน้ากาก เขายกนิ้วแตะปีกหมวก ก่อนเอ่ยอย่างเกียจคร้านว่า “ที่รัก ถ้าคุณยังไม่รีบมาหาผม ผมคงเสี่ยงถูกคนจำได้จริง ๆ แล้วล่ะ”
ซังหลิงเหลือบมองเขาค้อน ๆ
แต่ก็รีบเดินไปหาเขา
เฟิงไป๋ฮั่นมองคนที่เฝ้าคิดถึงมานานเดินเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ ลูกกระเดือกขยับขึ้นลง ท้ายที่สุดก็อดใจไม่ไหว เขาก้าวยาว ๆ เข้าไปหา
ซังหลิงยังไม่ทันตั้งตัว เขาก็คว้าเอวบางแล้วอุ้มเธอขึ้นมา
ซังหลิงสะดุ้ง พอเหลือบเห็นคนอื่นกำลังมองมาทางพวกเขา ก็รีบซุกหน้าเข้ากับไหล่ของเฟิงไป๋ฮั่น
“อย่าเล่นสิ รีบไปกันเถอะ...”
เธอไม่กล้าคิดเลยว่ามีใครถ่ายรูปไว้หรือเปล่า “ถ้าทำแบบนี้อีก ต่อไปฉันจะไม่มาหาคุณที่กองถ่ายแล้วนะ”
เฟิงไป๋ฮั่นจิ๊ปาก “ขี้อายง่ายขนาดนี้เลยหรือ?”
เขาวางซังหลิงลง จับมือเธอไว้แล้วพาเดินไปที่รถ
เสี่ยวเฉินที่นั่งอยู่ตรงเบาะคนขับเหงื่อแตกพลั่กเพราะตกใจ พอเห็นคนที่เฟิงไป๋ฮั่นไปรับมาถึงแล้ว ก็รีบโบกมือเรียก “พี่ รีบมาสิครับ”
เฟิงไป๋ฮั่นเปิดประตูรถให้ซังหลิงเข้าไปก่อน จากนั้นก็ยกกระเป๋าเดินทางไปเก็บไว้ท้ายรถ