【นี่มันอะไรกัน นี่มันอะไรกัน!!】
【กล้ารับประกันเลยว่านี่คือจดหมายรัก! น้องสาวคนสวยรีบมาดูเร็ว! เสิ่นเจวี๋ยแอบอ่านจดหมายรักที่คนอื่นส่งให้เธออยู่ล่ะ!】
【บ้าจริง เด็กผมทองมาจากไหน ถึงกล้ามาเล็งน้องสาวคนสวยของฉัน!】
【โอ้โห สีหน้าเสิ่นน้อยดูไม่ค่อยดีเลยนะ ฮิ ๆ ๆ ๆ】
โจวซื่อหรานสังเกตเห็นกระดาษแผ่นนั้นปลิวออกไปนานแล้ว แต่เสิ่นเจวี๋ยชิงเก็บขึ้นมาก่อน เขาก้าวยาว ๆ เข้าไปหา หรี่ตาพลางถามด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์ “เอามานี่ ของคุณหรือไงถึงได้อ่าน?”
เสิ่นเจวี๋ยเหลือบมองเขา ก่อนแค่นหัวเราะขึ้นมาอย่างกะทันหัน
“ของคุณหรือไง?”
เสิ่นเจวี๋ยสะบัดกระดาษแผ่นนั้น ราวกับเพียงเหลือบมองโดยไม่ตั้งใจ จากนั้นก็โยนใส่มือโจวซื่อหรานทั้งรอยยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม
เสิ่นเจวี๋ยให้ความร่วมมือเช่นนี้กลับทำให้โจวซื่อหรานขมวดคิ้วแน่น เขาก้มมอง เดิมทีไม่ได้คิดจะอ่าน แต่กระดาษแผ่นนี้ไม่ได้ใส่ซอง จึงเห็นตัวหนังสือแน่นขนัดด้านในเต็มตา
เขาอ่านอย่างอื่นไม่เข้าใจ มีเพียงประโยค “ฉันชอบคุณ” ที่สะดุดตา แค่นั้นก็จุดไฟโทสะจนเขาเดือดดาลแล้ว
“แม่งเอ๊ย”
กรามของโจวซื่อหรานขบแน่น สีหน้ามืดครึ้มราวกับพายุกำลังจะโหมกระหน่ำ
นี่มันจดหมายรักชัด ๆ!
สายตาเลื่อนไปยังบรรทัดแรก เขียนว่า ‘ถึงหลิงหลิงที่รัก’
จดหมายรักฉบับนี้เขียนถึงใคร ไม่ต้องบอกก็รู้
เรื่องตั้งแต่เมื่อไหร่กัน? ซังหลิงรู้หรือเปล่า?
“พวกคุณกำลังดูกันอะไรอยู่?”
ซังหลิงเดินออกมาจากห้อง แดดแรงเกินไป เธอยกมือบังหน้าผากเพื่อหลบแสงจ้า แล้วเดินเข้ามาหาทั้งคู่ด้วยความสงสัย ก่อนมองไปยังมือของโจวซื่อหราน