ซังหลิงไม่ทันสังเกตเลยว่าท่าทางนี้ชวนให้คิดไปไกลขนาดไหน ส่วนใหญ่เธอทำทุกอย่างตามสัญชาตญาณ คิดแต่ว่าจะทำตัวอ่อนแอน่าสงสารอย่างไรให้อีกฝ่ายใจอ่อน—
นี่คือหนึ่งในทักษะจำเป็นสำหรับการเอาชีวิตรอดบนดาวขยะ
ส่วนความจริงใจน่ะหรือ? บนดาวขยะ หากมีของแบบนั้นอยู่ คงถูกเคี้ยวกลืนลงท้องไปพร้อมกระดูกแล้ว
เธอประคองมืออีกฝ่ายไว้ พลางอ้อนวอนด้วยแววตาน่าสงสาร
“องค์ชายเซเวียร์ ฉันอยากอยู่ที่สถาบันอันดับหนึ่งจริง ๆ คุณช่วยเก็บเรื่องนี้เป็นความลับได้ไหม?”
นี่เป็นครั้งแรกที่เซเวียร์ได้ยินเธอเรียกเขาว่า ‘องค์ชาย’ น้ำเสียงของเธออ่อนลง ฟังดูออดอ้อนชวนให้ใจละลาย
เมื่อไม่ได้จงใจเปลี่ยนเสียง แท้จริงแล้วเสียงของเธอก็เป็นแบบนี้เอง นุ่มนวลและแผ่วเบา แม้แต่ตอนพูดยังฟังเหมือนกำลังอ้อน
เดิมทีเซเวียร์ไม่ได้คิดจะทำอะไรอยู่แล้ว แค่ขู่ให้เธอตกใจเท่านั้น
ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อครู่เธอก็สวมเสื้อผ้าอยู่ นอกจากผิวพรรณเนียนละเอียดแล้ว ส่วนสำคัญของร่างกายเซเวียร์ไม่ได้เห็นเลย
เซเวียร์ปล่อยให้เธอประคองฝ่ามือไว้ ริมฝีปากหยักขึ้นอย่างมีเลศนัย ก่อนจะย้อนถามเรื่องเดิมไม่เลิก “เมื่อกี้พอเห็นว่าเป็นฉัน ทำไมถึงหันหลังวิ่งหนีไปล่ะ?”
ซังหลิงขยับปาก “ฉัน...ฉันตกใจน่ะ”
เซเวียร์ไม่แสดงท่าทีว่าเชื่อหรือไม่เชื่อ “แน่ใจนะว่าไม่ได้ไปขอความช่วยเหลือจากไป๋อี้เหนียน?”
แววตาซังหลิงวูบไหว เธอรีบก้มหน้าลง กลัวว่าเซเวียร์จะจับพิรุธได้
เธอส่ายหน้าอย่างรวดเร็ว “เปล่า เขาไม่รู้ว่าฉันเป็นผู้หญิง...ฉันไม่มีทางบอกความลับนี้กับเขาอยู่แล้ว”