หลังจากโซฟีประหลาดใจ เธอก็หัวเราะเบา ๆ “ได้สิ ฉันชอบเด็กที่มุ่งมั่นพัฒนาตัวเอง ถ้าในอนาคตเธอย้ายไปเรียนสาขาหุ่นรบจริง ๆ ก็แวะมาคุยกับฉันได้ทุกเมื่อเลยนะ”
ดวงตาของซังหลิงเป็นประกาย ความดีใจแทบปิดไม่มิด เธอแอบกำหมัดเบา ๆ ก่อนโค้งคำนับ
“ขอบคุณค่ะ ศาสตราจารย์โซฟี!”
เด็กหนุ่มยิ้มจนเกิดลักยิ้มหวานตรงแก้ม ดูน่ารักราวกับตุ๊กตาในตู้โชว์สว่างไสว ใคร ๆ ก็ชอบของสวยงาม โซฟีเองก็อดมองอีกสองสามครั้งไม่ได้
ยิ่งนิสัยน่ารักชวนเอ็นดูด้วยแล้ว โซฟีก็ขยิบตาให้ไป๋อี้เหนียน แววตาหยอกเย้าของผู้ใหญ่ฉายชัด
ไป๋อี้เหนียนพยักหน้าให้โซฟีอย่างสงบนิ่ง ดูคล้ายคนที่ไม่มีใจคิดเป็นอื่นจริง ๆ
โซฟีแอบยิ้ม ส่ายหน้า ไม่คิดเข้าไปยุ่งเรื่องรัก ๆ ใคร่ ๆ ของคนรุ่นเยาว์
ช่วงครึ่งหลังของงาน ซังหลิงแทบจะอยู่กับศาสตราจารย์โซฟีตลอด คอยถามเรื่องพื้นฐานการเรียนหุ่นรบ
“อี้เหนียน มานี่หน่อย”
ไป๋อี้เหนียนที่มองซังหลิงด้วยแววตาเอ็นดูมาตลอดจู่ ๆ ก็ถูกเรียก ซังหลิงเงยหน้ามอง เห็นชายคนหนึ่งสวมเครื่องแบบทหาร ดูแล้วอายุคงราววัยกลางคน
แค่มองเหรียญตราบนบ่าและอกก็รู้ได้ว่าเขามีฐานะสูงส่งเพียงใด
โซฟีบอกว่า “นั่นพ่อของอี้เหนียน”
ซังหลิงเคยเห็นรูปพ่อของไป๋อี้เหนียนบนอินเทอร์เน็ต เธออุทานอย่างทึ่งว่า “จอมพลไป๋ตัวจริงดูหนุ่มมากเลยค่ะ ฉันโชคดีจริง ๆ ที่ได้เจอบุคคลสำคัญแบบนี้ในชีวิตจริง”
เป็นเด็กที่น่าเอ็นดูจริง ๆ
โซฟาหัวเราะเบา ๆ “เขาเพิ่งอายุห้าสิบกว่าเอง ยังเด็กอยู่เลย”