มหาวิทยาลัยเอส
ในสนามบาสเกตบอลกำลังคึกคัก นักศึกษาชายผมแดงเลี้ยงลูกอย่างคล่องแคล่ว ก่อนกระโดดขึ้น
ปัง!
ดังค์!
เสียงกรีดร้องดังสนั่นไปทั่วสนาม
กล้ามท้องที่มีเหงื่อไหลผ่านของชายหนุ่มเผยให้เห็นเพียงชั่ววูบตอนกระโดดขึ้น
“พี่คั่ว สุดยอดไปเลย!”
เพื่อนร่วมทีมวิ่งเข้ามาตบมือกับเขา
เจียงคั่วขานรับ ก่อนเดินไปข้างสนาม
“มาแล้ว ๆ รีบเข้าไปเลย!” เพื่อนสนิทของนักศึกษาหญิงคนหนึ่งผลักเธอซ้ำ ๆ เร่งให้ลงมือ
ภายใต้แสงแดด ใบหน้าหล่อเหลาของชายหนุ่มราวกับเปล่งประกายได้
เธอได้ยินเสียงหัวใจเต้นรัวขึ้นเรื่อย ๆ จนสองเท้าราวกับถูกตอกตรึงไว้กับพื้น
“รุ่นพี่เจียงคั่ว!”
ทันใดนั้น เสียงสดใสร่าเริงเสียงหนึ่งก็แทรกขึ้นมา ชิงยื่นขวดน้ำเย็นให้เจียงคั่วก่อนเธอ
“รุ่นพี่ ดื่มน้ำค่ะ”
เจียงคั่วไม่รับ เขาก้มลงหยิบขวดหนึ่งจากถังน้ำบนพื้น เปิดฝาแล้วเงยหน้าดื่มไปกว่าครึ่ง
ความคึกคักในสนามหยุดชะงักไปชั่วขณะ
หญิงสาวที่เอาน้ำมาให้เอ่ยแซวอย่างเปิดเผย “รุ่นพี่กลัวว่าฉันจะวางยาพิษในน้ำหรือคะ?”
เจียงคั่วฉีกยิ้ม “แล้วเธอรู้ไหมว่าฉันไม่เคยดื่มน้ำที่คนอื่นเอามาให้ตอนเล่นบาส?”
รอยยิ้มของหญิงสาวแข็งค้างในที่สุด
เขาเหวี่ยงมือข้างหนึ่ง ขวดเปล่าลอยเป็นวิถีโค้งอย่างแม่นยำ ก่อนตกลงในถังขยะ
เขาพูดกับเพื่อนร่วมทีมอย่างไม่ใส่ใจว่า “ไม่เล่นแล้ว ไปกันเถอะ”
“โธ่ พี่คั่ว เล่นต่ออีกหน่อยสิ!”
“นั่นสิ! ถ้าไม่มีนาย พวกเราป้องกันไม่อยู่หรอก!”
เจียงคั่วหัวเราะพลางด่า “พวกไม่ได้เรื่อง ไสหัวไป ๆ อย่ามากวนพ่อแก”
เพื่อนร่วมห้องวิ่งตามมา ตบไหล่เขา “เมื่อกี้นายไม่ไว้หน้าผู้หญิงคนนั้นเลยนะ ฉันไม่เชื่อหรอกว่านายดูไม่ออกว่าเธอชอบนาย”
เจียงคั่วตอบ “ผู้หญิงมีแต่จะทำให้ความแม่นยำในการชู้ตของฉันลดลง เข้าใจไหม?”
เพื่อนร่วมห้องต่อยเขาเบา ๆ
“นายมันมีของดีอยู่กับตัวแต่ไม่รู้จักเห็นค่า! ฉันอยากรู้จริง ๆ ว่าผู้หญิงคนไหนจะปราบนายได้!”
เจียงคั่วร้อนรุ่มไปทั้งตัว อยากกลับไปอาบน้ำเย็นให้สบายตัว
เขาแค่นหัวเราะ “ปราบฉันเหรอ? ฝันไปเถอะ”
ระหว่างทางกลับ เขาเดินผ่านสนามกีฬา ที่นั่นมีนักศึกษาใหม่กลุ่มหนึ่งกำลังฝึกทหารอยู่
เจียงคั่วยืนดูจากด้านหลังครู่หนึ่ง เห็นร่างเล็ก ๆ คนหนึ่งยืนตรงอย่างตั้งอกตั้งใจ