“ได้ยินหรือยัง? แฟนของอาจารย์ซ่งมารับเขาเลิกงาน”
นักศึกษาสาวที่กำลังเก็บหนังสือเผยสีหน้าราวกับฟ้าถล่ม
“อะไรนะ?! อาจารย์ซ่งมีแฟนแล้วเหรอ?”
เพื่อนสาวกะพริบตาปริบ ๆ “ใช่สิ ลือกันไปทั่วมหาวิทยาลัยแล้ว แถมอาจารย์ซ่งก็สวมแหวนที่นิ้วนางมาตลอด ไม่เคยถอดเลยนะ แต่ฉันยังไม่เห็นเลยว่าแฟนหน้าตาเป็นยังไง นี่! ไปแอบดูด้วยกันไหม?”
ไม่มีใครต้านทานความอยากรู้อยากเห็นได้
เพราะฉะนั้น ตอนซังหลิงเดินออกมาจากห้องทำงาน จึงสะดุ้งกับเหล่านักศึกษาที่ ‘เดินเล่น’ อยู่ด้านนอก
ฟึ่บ——
เธอผงะถอยกลับเข้าไปทันที
ซ่งถานอวี้โอบเอวเธอไว้ทัน ก่อนจะถามยิ้ม ๆ “เป็นอะไรไป? ข้างนอกโลกแตกหรือไง?”
ซังหลิงตบอกน้อย ๆ พลางพยักหน้า “ก็...ใกล้เคียงแหละ!”
ทำไมคนเยอะขนาดนี้กันนะ!!
ซ่งถานอวี้ครุ่นคิดเพียงครู่เดียวก็เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น
ต่างจากซังหลิง ในใจเขากลับแอบยินดีอยู่ลึก ๆ
เขาจูงมือซังหลิง มืออีกข้างโอบกุหลาบที่เธอมอบให้ไว้ในอ้อมแขน
“ตอนคอนเสิร์ตถูกคนดูมากมายล้อมมองก็ผ่านมาแล้ว ทำไมยังไม่ชินอีกล่ะ?” เขาเอ่ยด้วยความเอ็นดูที่แทบปิดไม่มิด
ซังหลิงกอดแขนเขาแน่น แนบชิดอยู่ข้างกายขณะเดินออกไป
พอได้ยินก็ย่นจมูก “มันไม่เหมือนกันสักหน่อย! ความรู้สึกแบบนี้เหมือน...เอ่อ...สะใภ้ขี้เหร่ไปพบพ่อแม่สามีเลย!”
“แค่ก ๆ ๆ...”
ซ่งถานอวี้ไม่คิดเลยว่าเธอจะพูดประโยคสะเทือนฟ้าดินออกมาได้
“พ่อแม่สามีเหรอ? ที่รัก ทำไมลดชั้นสามีของตัวเองลงไปอีกขั้นล่ะ หืม?”
ในมหาวิทยาลัย ซ่งถานอวี้ไม่ว่าอย่างไรก็เป็นหนึ่งในคนระดับแนวหน้าของพีระมิดอยู่แล้ว