“พี่คะ พี่รู้ได้ยังไง?!”
ซังหลิงมองซีตงหลิงอย่างเหม่อลอย
ซีตงหลิงถอนหายใจเบา ๆ “เพราะ...เธอถูกพาตัวไปต่อหน้าพวกเรานี่นา”
ลู่หมิงเฉียวนอนไม่หลับ แล้วเธอจะหลับลงได้อย่างไร แม้จะรู้จักซังหลิงได้ไม่นาน แต่เธอก็ไม่อาจมองซังหลิงเป็นคนเดียวกับซังหลิงในชาติก่อน แล้วเกลียดชังเธอได้อีก
สิ่งที่ทำได้มีเพียงเป็นห่วงว่าเธอจะกินอิ่มนอนหลับอยู่ข้างนอกหรือเปล่า
เธอสวยขนาดนั้น ถ้าเกิดถูกใครรังแกขึ้นมาจะทำยังไง
เหตุใดสวรรค์ถึงไม่ให้เธอปลุกพลังพิเศษที่เก่งกว่านี้สักหน่อย
ยังดีที่ซังหลิงดูเหมือนจะได้รับการดูแลเป็นอย่างดี
ซังหลิงพยายามนึกย้อน แต่ในหัวก็ยังว่างเปล่า
เธอมองซีตงหลิง ก่อนจะลองถามหยั่งเชิง “พี่คะ แล้วพี่...รู้จักจี้ชิงอันไหม?”
เอี๊ยด—
รถเบรกกะทันหัน ซังหลิงนั่งไม่มั่นคงจนถูกแรงเหวี่ยงไปข้างหน้า
โชคดีที่ซีตงหลิงคว้าเธอไว้ได้ทัน
ซังหลิงขุ่นเคือง “ลู่หมิงเฉียว นายทำอะไรน่ะ! ขับรถเป็นหรือเปล่า! ตั้งแต่เจอกันก็ทำตื่นตูมอยู่ได้ น่ารำคาญจะตาย!”
ซีตงหลิงกุมมือเธอไว้ “หลิงหลิง อย่าพูดกับเขาแบบนั้นสิ”
ซังหลิงน้อยใจ “พี่คะ ทำไมพี่ถึงเข้าข้างเขาด้วย!”
ซีตงหลิงไม่รู้จะพูดอะไรดี เห็นได้ชัดว่าซังหลิงลืมเรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างพวกเขาหลังวันสิ้นโลกไปจนหมดแล้ว เรื่องที่ลู่หมิงเฉียวทำเพื่อเธอ เธอก็จำไม่ได้เลยสักนิด
เธอยังจำได้ว่าเมื่อก่อนซังหลิงพึ่งพาลู่หมิงเฉียวอย่างไม่รู้ตัวขนาดไหน
“เด็กดี ลู่หมิงเฉียวเขา...ใส่ใจเธอมากจริง ๆ” ซีตงหลิงจำต้องพูดแบบนี้