พวกเขาวางแผนการรบกันอย่างรวดเร็ว
ซังหลิงกระตือรือร้นอยากลอง เพราะพบว่าการฆ่าซอมบี้ไม่ได้ยากขนาดนั้น ขอแค่ไม่มองซอมบี้ที่ถูกตัวเองฉีกเป็นชิ้น ๆ ก็พอ
“งั้นฉันก็...”
“ไม่ได้!”
เสียงสามเสียงดังขึ้นพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย
รอบข้างเงียบไปชั่วขณะ
ซังหลิงเบะปาก ทำหน้าเหมือนถูกกลั่นแกล้ง “อะไรกัน! ดูถูกฉันเหรอ?”
ซีตงหลิงลูบศีรษะเธอ “เธอไปกับพี่ คอยคุมสถานการณ์อยู่แนวหลังนะ”
สวี่อี้พยักหน้า “เมื่อกี้เธอกล้าหาญมากแล้ว เรื่องฆ่าซอมบี้ไม่ต้องรีบร้อน ค่อย ๆ ฝึกไปก็พอ”
สายตาของลู่หมิงเฉียวเย็นเยียบราวกับใบมีดน้ำแข็ง แทบจะทะลวงสวี่อี้ให้เป็นรู
“นายบังคับเธอเหรอ?”
ท่าทางปกป้องพวกพ้องแบบนี้—
สวี่อี้ยิ้มเยาะ “ฉันกำลังสอนวิธีเอาตัวรอดในโลกาวินาศให้เธอต่างหาก”
ลู่หมิงเฉียวพูดเสียงเย็น “ไม่จำเป็น ขอแค่ฉันยังมีชีวิตอยู่ ก็ทำได้...”
“อ้อเหรอ? แล้วทำไมเธอถึงพลัดหลงกับนายล่ะ?”
ลู่หมิงเฉียวกำหมัดแน่น
ซีตงหลิงรีบช่วยไกล่เกลี่ย กลัวว่าคนสำคัญสองคนนี้จะลงไม้ลงมือกันอีกเพราะพูดไม่เข้าหู “ไปเอาเสบียงกันก่อน! เรื่องอื่นค่อยคุยตอนเข้าไปในฐาน!”
สวี่อี้หัวเราะหึ ๆ แสดงท่าทีประชดประชัน
ลู่หมิงเฉียวบีบแก้มซังหลิง น้ำเสียงเต็มไปด้วยคำสั่ง “อยู่ข้างนอกดี ๆ อย่าวิ่งซน”
ซังหลิงปัดมือเขาออก “ลู่หมิงเฉียว อย่ามายุ่งกับฉัน!”
ลู่หมิงเฉียวเหลือบมองซีตงหลิง “ดูแลเธอให้ดี”
ซีตงหลิงตอบว่า “วางใจได้ เว้นแต่ฉันจะตาย”
สมาชิกในทีมของพวกเขามีไม่มาก แต่ทุกคนล้วนมีพลังพิเศษ