ลู่หมิงเฉียวมองซังหลิงจุดธูปไหว้พ่อแม่
เขารอจนเธอทำทุกอย่างเสร็จ แล้วจู่ ๆ ก็ถามขึ้นว่า “วันนั้น คนที่เอาของใช้ของพ่อแม่คุณกับอัลบั้มรูปไป คุณเป็นคนสั่งเขาไปเหรอ?”
ไม่รู้ทำไม พอเห็นดวงตาดำสนิทราวกับหมึกของลู่หมิงเฉียว ซังหลิงก็รู้สึกผิดขึ้นมาเล็กน้อย
แปลกจริง
เธอขมวดคิ้ว “ฉันสั่งเอง แล้วคุณรู้เรื่องนี้ได้ยังไง ลู่หมิงเฉียว”
หรือเธอจะลืมความทรงจำสำคัญอะไรไปจริง ๆ?
ลู่หมิงเฉียวหัวเราะเบา ๆ
จู่ ๆ เขาก็หันหลังเดินออกไป
ซังหลิงเบิกตากว้าง “ลู่หมิงเฉียว คุณจะไปไหน!”
ทั่วร่างลู่หมิงเฉียวแผ่ไอสังหาร “ฉันจะไปฆ่าจี้ชิงอันให้ตาย”
เขาไม่สนว่าการสูญเสียความทรงจำของซังหลิงจะเกี่ยวข้องกับเขาหรือไม่ ตอนนี้เขาแค่อยากระบายความอัดอั้นออกมาให้หมด
เห็นลู่หมิงเฉียวดูไม่เหมือนกำลังล้อเล่น ซังหลิงจึงรีบพุ่งเข้าไปกอดเอวเขาแล้วดึงรั้งไว้
“คุณบ้าไปแล้วเหรอ! ลู่หมิงเฉียว ฆ่าจี้ชิงอันไม่ได้นะ”
แผ่นหลังของลู่หมิงเฉียวแข็งเกร็งขึ้นมาทันที
ในชั่วขณะนั้น เขาครุ่นคิดไปมากมาย
เขาแกะมือซังหลิงออก หันกลับมาบีบคางเธอ บังคับให้เงยหน้าขึ้น
“ทำไมถึงฆ่าไม่ได้ ซังหลิง อย่าบอกนะว่าคุณชอบเขาแล้ว”
ถึงได้คอยปกป้องเขา
ถ้าเป็นอย่างนั้น ลู่หมิงเฉียวก็ยิ่งอยากฆ่าคนเข้าไปใหญ่
ชั่วขณะหนึ่ง ซังหลิงรู้สึกว่าสายตาที่ลู่หมิงเฉียวมองเธอเต็มไปด้วยความเศร้า แต่ความรู้สึกนั้นอยู่เพียงแวบเดียว ก่อนจะเลือนหายไปอย่างรวดเร็ว
เธอปัดมือลู่หมิงเฉียวออก “ยังไงก็ฆ่าไม่ได้ทั้งนั้น ตอนนี้จี้ชิงอันเป็นบุคคลที่ฐานทัพให้ความคุ้มครองเป็นพิเศษ ถ้าคุณฆ่าเขา คิดว่าตัวเองจะรอดเหรอ!”