เสี่ยวจิ่วเคี้ยวช็อกโกแลตในปากอยู่ครู่หนึ่ง
“อืม... ฉันยอมรับน้องสาวเป็นอาจารย์หญิงของพวกเราแล้ว”
ถ้าซังหลิงอยู่ต่อ พวกเขาก็จะได้สวัสดิการมากมายไม่ใช่หรือ?
รอยยิ้มของอาจารย์จี้ดูจริงใจขึ้นมาทันตา (พ่อบ้านเฒ่ายิ้มอย่างปลื้มใจ·jpg)
พูดจบ เขาก็ชะงัก ก่อนจะหันไปมองเฉินมู่เสวี่ยทันที แต่กลับพบว่าสีหน้าของเธอยังเป็นปกติ
อิ่นซือเหมี่ยวกระตุกยิ้ม ก่อนเริ่มปูเตรียมตัวพักผ่อน
เฉินมู่เสวี่ยถลึงตาใส่เสี่ยวจิ่ว “มองฉันทำไม! ฉันรู้ว่าพวกนายกำลังคิดอะไรอยู่ แต่บอกได้เลยว่าต่อไปฉันจะไม่ชอบอาจารย์จี้อีกแล้ว”
เสี่ยวจิ่วถอนหายใจโล่งอก ก่อนฉีกยิ้ม “เธอน่าจะคิดได้ตั้งนานแล้ว! ผู้ชายอย่างอาจารย์จี้ ใครจะเอาอยู่กันล่ะ! ผู้หญิงหาแฟนก็ต้องหาคนที่รู้จักเอาใจใส่และอบอุ่น อาจารย์จี้มีความสามารถ แถมหล่อมากก็จริง แต่ผู้ชายสมบูรณ์แบบแบบเขา เหมาะกับการมองจากไกล ๆ ไม่เหมาะกับการเข้าไปใกล้!”
เขาพูดพลางแอบสังเกตสีหน้าของเฉินมู่เสวี่ยอย่างระมัดระวัง
เฉินมู่เสวี่ยตอบอย่างไม่ใส่ใจว่า “ที่จริงพอลองคิดดูดี ๆ ฉันน่าจะชื่นชมอาจารย์จี้มากกว่าชอบ ตอนนี้โลกาวินาศแล้ว แค่มีชีวิตรอดก็เก่งมากแล้ว ยังจะคิดเรื่องความรักอะไรอีก”
จู่ ๆ อิ่นซือเหมี่ยวก็เอ่ยขึ้นว่า “อย่ามองโลกในแง่ร้ายขนาดนั้นเลย มีอาจารย์จี้อยู่ สักวันโลกาวินาศก็ต้องจบลง”
อย่างไรเสีย หลังโลกาวินาศเริ่มต้นได้เพียงสิบกว่าวัน จี้ชิงอันก็มีความคืบหน้าอย่างมากในการวิจัยซอมบี้แล้ว
ไม่มีใครโต้แย้งคำพูดนี้