ซางอิงฉีอารมณ์ดีขึ้นแล้ว
น้ำเสียงไพเราะเจือความยินดี “ที่รัก ฉันอยู่ข้างนอกนะ มีอะไรก็เรียกฉันได้เลย เข้าใจไหม?”
ซังหลิงดึงผ้าห่มให้จู้เหยา “อืม”
ซางอิงฉียกยิ้มมุมปาก ก่อนเดินออกจากห้องพักผู้ป่วย
พอเห็นสีหน้าแข็งค้างของโจวชีเสวี่ย เขาก็ยิ่งอยากหัวเราะ ซางอิงฉีเอ่ยเยาะเย้ยอย่างสะใจ “ไม่รู้จักหลิงหลิงสักนิด แล้วเอาอะไรมาคิดว่าเธอจะเห็นคุณเป็นคนพิเศษ?”
แม้แต่น้องชายไม่เอาไหนของเขา พอไปทำให้สาวน้อยไม่พอใจ ก็ยังไม่แน่ว่าจะเอาเปรียบเธอได้เลย
เมื่อเผชิญหน้ากับ ‘คู่แข่งหัวใจ’ สีหน้าของโจวชีเสวี่ยก็เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว
น้ำเสียงของเขาต่างจากตอนอยู่ในห้องพักผู้ป่วยราวกับเป็นคนละคน เขาถามกลับอย่างเรียบเฉย “ถ้าอย่างนั้นขอถามหน่อย คุณมีสถานะอะไรถึงมาถากถางผมได้ล่ะครับ คุณ...เพื่อนคนนี้?”
คนที่ยังไม่ได้แม้แต่สถานะอะไรสักอย่าง กล้ามาเรียกเขาต่อหน้าได้อย่างไร!
ซางอิงฉีเอ่ย “อืม จำท่าทางอวดดีของคุณตอนนี้ไว้ให้ดี”
เขาชอบซ้ำเติมคนที่กำลังตกต่ำที่สุด
……
ข่าวที่จู้เหยาเข้าโรงพยาบาลถูกปิดเป็นความลับอย่างแน่นหนา
อินตงหยางเคยโด่งดังอยู่พักหนึ่ง แต่ก็ซาลงอย่างรวดเร็ว ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่เลือกใช้วิธีนอกลู่นอกทาง
โชคดีที่จู้เหยาไม่เป็นอะไร ไม่อย่างนั้นซังหลิงคงฆ่าเขาจริง ๆ
เธอให้คนไปสืบว่าอินตงหยางติดต่อกับใครบ้าง เรื่องที่เขาคิดจะรังแกจู้เหยานั้นเป็นความคิดชั่วร้ายของเขาเอง หรือมีคนยุยงอยู่เบื้องหลังกันแน่?
จู้เหยาคิดว่าตัวเองหลับสบายมาก แต่พอตื่นมาเห็นผนังสีขาวโพลนของโรงพยาบาลกับกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อในอากาศ ก็ถึงกับงงเป็นไก่ตาแตก