ชายสองคนที่ยืนอยู่หน้าประตูโดยไม่ได้เข้ามา รูม่านตาหดวูบ
ซางอิงฉีเป็นคนแรกที่ได้สติ เขาก้าวยาว ๆ เข้ามา ก่อนจะคว้ามือซังหลิงที่มีเลือดไหลเอาไว้
“คุณบ้าไปแล้วหรือไง? เรื่องแบบนี้จะให้คุณลงมือเองได้ยังไง!”
เครื่องกระเบื้องแตกกระจาย บาดมือขาวผ่องไร้ตำหนิของซังหลิงจนเป็นแผลเลือดซิบ
แววตาซังหลิงเย็นเยียบ มองอินตงหยางราวกับกำลังมองคนตาย
เธอดึงมือกลับ
จากนั้นย่อตัวลง กระชากผมอินตงหยางให้เงยหน้าขึ้น
“แกแตะต้องเธอตรงไหน?”
เธอเน้นทีละคำ จนอินตงหยางสั่นอย่างควบคุมไม่อยู่
“ผะ...ผมไม่ได้แตะตรงไหนเลย ผมสาบาน ผมยังไม่ทันได้...”
“เพี๊ยะ!”
ซังหลิงตบหน้าอินตงหยางอย่างแรงจนหน้าหัน
เลือดเปื้อนใบหน้าเขา ผสมเข้ากับเลือดที่ไหลลงมาจากศีรษะ
ซางอิงฉีรู้สึกขยะแขยงสุดขีด จึงกระทืบลงบนศีรษะอินตงหยางอย่างแรง กดใบหน้าเขาแนบพรมแล้วถูไถซ้ำไปมา
ใบหน้าของเขาไม่คู่ควรจะมีสิ่งใดของซังหลิงติดอยู่
ซังหลิงถอยออกมา สั่งบอดี้การ์ดให้เข้ามา “ฉันจะพู้เหยาไปโรงพยาบาล”
เธอต้องตรวจดูให้แน่ใจว่าจู้เหยาถูกวางยาหรือเปล่า
แม้จู้เหยาจะเป็นคนร่าเริงไม่อยู่นิ่ง แต่ก็ไม่ใช่คนที่ไม่รู้จักปกป้องตัวเอง อีกทั้งเวลาออกไปไหนก็พาบอดี้การ์ดไปด้วย ตั้งแต่แรกซังหลิงจึงไม่เคยคิดเลยว่าเธอจะตกอยู่ในอันตราย
บอดี้การ์ดของซังหลิงเข้ามา อุ้มจู้เหยาขึ้นทั้งที่ยังคลุมผ้าห่มอยู่
ซังหลิงคลุมหน้าเธอไว้อีกชั้น เหลือช่องเล็ก ๆ ให้หายใจ
“เอารถไปจอดที่ชั้นใต้ดิน เราออกทางนั้นเลย”
จู้เหยาเป็นบุคคลสาธารณะ ซังหลิงจึงต้องปกป้องความเป็นส่วนตัวของเธอ
“รับทราบ!”
บอดี้การ์ดคนหนึ่งรีบไปจัดการทันที