เหอชิวชิวนอนไม่หลับ ดวงตาทั้งสองข้างที่อดหลับอดนอนเปล่งประกายวาววับ
ทันทีที่เห็นซังหลิงตอบข้อความ
เธอก็รัวเครื่องหมายตกใจใส่กลุ่มแชตเล็ก ๆ ที่อยู่ทันที
【！！！】
【เลาซือตื่นแล้ว! เลาซือตอบข้อความแล้ว!】
【สาว ๆ รอชมภาพที่ฉันเอามาอวดได้เลย!】
จากนั้นเหอชิวชิวก็วิ่งไปคุยกับซังหลิง
ซังหลิงไม่คิดเลยว่าตอนนี้เหอชิวชิวยังไม่นอน
แถมยังตื่นเต้นขนาดนี้
อดไม่ได้ที่จะถามด้วยความเป็นห่วง：【เธอ…ไม่ได้นอนทั้งคืนเลยเหรอ? ไปพักก่อนดีไหม】
ชิวชิวชิว：【ฮือ ๆ ขอบคุณเลาซือที่เป็นห่วง! ฉันไม่เป็นไร!】
ก่อนจะได้เห็นพี่ชายปีศาจสาวเย้ายวน เธอต่อให้กลายเป็นผี ก็จะคลานออกมาจากนรกให้ได้
ซังหลิงจึงถามคำถามตามปกติ มีตรงไหนที่อยากให้แก้ไหม หรืออยากเพิ่มองค์ประกอบอะไรหรือเปล่า
ชิวชิวชิว：【ไม่มีเลย! แบบนี้ดีมากแล้ว! ดีสุด ๆ!】
ชิวชิวชิว：【อาจารย์ ฉันจะติดตามคุณไปตลอด!】
ความรู้สึกที่ได้รับการยอมรับอย่างเต็มที่แบบนี้ ช่างน่าอัศจรรย์อยู่เหมือนกัน
อย่างน้อยตลอดชีวิตที่ผ่านมา เธอแทบไม่เคยรู้สึกเช่นนี้เลย
เป็นนักวาดก็ดีเหมือนกันหรือเปล่านะ?
ซังหลิงยิ้มบาง ๆ
【ขอบคุณที่ชอบนะ งั้นฉันขอวาดต่อเลยนะ?】
ชิวชิวชิว：【ได้เลย!】
……
พอตกลงกันเรียบร้อย ซังหลิงก็เริ่มตั้งใจเก็บรายละเอียดภาพวาด
ตอนนี้เธอรับงานของเหอชิวชิวแค่คนเดียว อีกทั้งยังมีแรงบันดาลใจเต็มเปี่ยม จึงวาดได้เร็วมาก
ไอแพดที่วางอยู่ข้าง ๆ ยังเปิดภาพยนตร์ที่เฟิงไป๋ฮั่นแสดงไว้ ให้เป็นเสียงพื้นหลังตอนเธอวาดรูป
วันต่อมา ซังหลิงก็ส่งภาพวาดให้เหอชิวชิว
จากนั้นก็เริ่มวาดการ์ตูนช่อง