เหอชิวชิวมองซังหลิงเป็นเหมือนที่ระบายความในใจไปเสียแล้ว
แม้จะคุยกันผ่านอินเทอร์เน็ต ก็ยังสัมผัสได้ถึงความอ่อนโยนของคุณนักวาด ช่างเป็นผู้ฟังที่ดีเหลือเกิน!
ระหว่างที่เหอชิวชิวพูดเจื้อยแจ้วไม่หยุด ซังหลิงก็ลงภาพที่สอง
เป็นภาพชายหนุ่มสวมชุดนอนขนฟูสีชมพู เขาเท้าคางนอนคว่ำอยู่บนเตียง นิ้วมือเรียวยาวชัดเจนเกี่ยวปอยผมไว้ พลางมองกล้องอย่างเกียจคร้าน กระดุมชุดนอนปลดหลวม เผยให้เห็นไหปลาร้าชัดเจนและกล้ามอกที่ปรากฏราง ๆ หางซึ่งยื่นออกมาจากบริเวณก้นกบสะบัดเบา ๆ ท่วงท่าชวนยั่วยวนอย่างเต็มที่
ทั้งที่โทนภาพหวานแหววเป็นพิเศษ ซังหลิงยังใส่ฟิลเตอร์แสงสีจัดจ้านกับหัวใจเพิ่มเข้าไป ทว่าดวงตาหงส์คู่นั้นยามมองกล้องกลับมีแววคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม เปี่ยมด้วยเสน่ห์เย้ายวนและความดิบเถื่อนจนแทบล้นทะลัก
พอเห็นภาพ เหอชิวชิวก็แทบสิ้นสติไปตรงนั้น
เธอยกมือปิดจมูก รู้สึกถึงความร้อนวูบวาบที่พลุ่งขึ้นมา
ชิวชิวชิว: 【รูปภาพ】
ชิวชิวชิว: 【คุณนักวาด ฉันเลือดกำเดาไหลแล้วค่ะ ฮือ】
ซังอวี๋เฟยหว่าน: 【…ต้องดื่มชาดับร้อนสักหน่อยไหม?】
ชิวชิวชิว: 【ฮ่า ๆ ๆ ๆ คุณนักวาด! คุณยอมเชื่อว่าฉันร้อนใน แต่ไม่ยอมเชื่อว่าฉันโดนภาพที่คุณวาดสะกดใจเหรอคะ??】
ชิวชิวชิว: 【คุณนักวาดวาดได้ถูกใจสุด ๆ ฮือ! ถ่ายทอดบารมีที่ฝังลึกอยู่ในตัวพี่ไป๋ออกมาได้หมดเลย! เหมือนที่ฉันจินตนาการไว้เป๊ะ!】
ชิวชิวชิว: 【ถึงจะแต่งตัวน่ารักแค่ไหน พี่ไป๋ก็ยังเป็นหนุ่มหล่อสายรุกสุดแกร่งอยู่ดี】
ซังอวี๋เฟยหว่าน: 【[กุหลาบ] เอาละ ถ้าคุณชอบก็ดีแล้ว】
ชิวชิวชิว: 【ชอบมากที่สุดในสามโลกเลยค่ะ!】