เซ็นเสร็จแล้ว ซังหลิงก็วางปากกาลง
เธอมองเจียงเชียนอวี่ด้วยดวงตาแดงก่ำ
“ฉันเซ็นข้อตกลงเรียบร้อยแล้ว เราจะไปจดทะเบียนหย่ากันเมื่อไหร่คะ?”
หยาดน้ำตาคลออยู่ในดวงตาเรียวหางจิ้งจอกของเธอ ความพร่ามัวปกคลุมดวงตาดำขลับ ขอบตากับปลายจมูกแดงระเรื่อ ดูน่าสงสารจับใจ
ราวกับเพิ่งถูกใครรังแกมาอย่างหนัก
แต่เจียงเชียนอวี่ก็รังแกเธอจริง ๆ
เขารู้ว่าการตัดสินใจในวันนี้ต้องทำให้ซังหลิงตั้งตัวไม่ทันแน่ แต่เขาก็ร้อนใจอยากดึงทุกอย่างกลับเข้าสู่ ‘ทางที่ควรจะเป็น’
จึงได้แต่กล่าวขอโทษซังหลิงเงียบ ๆ ในใจ
“รอฉันจัดการธุระช่วงสองสามวันนี้เสร็จ แล้วฉันจะบอกคุณ”
ซังหลิงพยักหน้า
ชั่วขณะที่หลุบตาลง หยาดน้ำตาหยดหนึ่งก็ร่วงลงอย่างรวดเร็ว
เธอยกมือขึ้น เช็ดที่หางตาอย่างว่องไว
ลุกขึ้นจากเก้าอี้โดยไม่มองเจียงเชียนอวี่อีก “ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ฉันกลับได้หรือยังคะ?”
แก้วน้ำผึ้งที่เต็มไปด้วยความหวังและความห่วงใยของเธอ นอนแตกกระจายอย่างน่าอนาถอยู่บนพื้น
ไม่ต่างจากหัวใจน่าขันของเธอ ที่เหมาะจะถูกคนเหยียบย่ำอยู่ใต้ฝ่าเท้าเท่านั้น
ซังหลิงคิดว่า ต่อไปนี้เธอจะไม่ชอบใครอีกแล้ว ส่วนการแต่งงานก็เป็นแค่นั้นเอง
เจียงเชียนอวี่พยักหน้าอย่างแข็งทื่อ
“อืม”
ซังหลิงก้าวข้ามเศษแก้วไป
“ระวัง—”
ยังไม่ทันสิ้นเสียง ซังหลิงก็ก้าวเหยียบผ่านไปโดยไม่ใส่ใจ แล้วเดินออกจากห้องหนังสือโดยไม่หันกลับมา
หัวใจของเจียงเชียนอวี่พลันเต้นกระตุกขึ้นมาทันที
เขาอ้าปาก แต่สุดท้ายก็พูดอะไรไม่ออกสักคำ
เขาโทรศัพท์ลงไปชั้นล่าง เรียกแม่บ้านขึ้นมาทำความสะอาด
หลังสั่งงานเสร็จ บาดแผลบนเรียวขาขาวเนียนของหญิงสาวก็ผุดขึ้นมาในหัวโดยไม่ทันตั้งตัว เจียงเชียนอวี่อดยกมือบีบหว่างคิ้วไม่ได้ รู้สึกเหมือนในหัวมีเส้นด้ายนับพันพันกันยุ่งเหยิงจนไม่อาจคลี่คลายได้