“เดินเล่นไปเรื่อยเปื่อยน่ะ”
ถึงเซี่ยซือเหมียนจะพูดอย่างนั้น แต่ซังหลิงไม่เชื่อเลยสักนิด อากาศหนาวขนาดนี้ ใครจะว่างจนออกมาเดินเล่นเรื่อยเปื่อยกัน
“ก็ได้ แล้วเดินเสร็จหรือยัง?” ซังหลิงสูดจมูก ดวงตาคู่ใสชุ่มน้ำมองเขา
ท่ามกลางราตรี ราวกับทะเลสาบใสกระจ่างแสนสงบ
“...อืม”
“งั้นรีบกลับไปพักผ่อนเถอะ ฉันก็จะกลับแล้ว ราตรีสวัสดิ์นะ”
เธอกระทืบเท้าเบา ๆ ก่อนวิ่งเหยาะ ๆ กลับเข้าห้อง
ระบบพูดว่า “เซี่ยซือเหมียนก็น่าสงสารเหมือนกันนะ”
ในเนื้อเรื่องเดิม เซี่ยซือเหมียนเป็นเพียงตัวประกอบชายที่มีบทบาทเล็กน้อย ตอนเด็กเขาเกิดในตระกูลผู้มีอำนาจ ปู่ดำรงตำแหน่งสูงถึงขั้นนายพล ต่อมาในช่วงเวลาอันเลวร้าย เขาถูกใส่ร้ายจนทั้งครอบครัวถูกส่งไปอยู่คอกวัว
เพราะเซี่ยซือเหมียนเติบโตที่บ้านตายาย คนภายนอกจึงแทบไม่รู้ว่าตระกูลเซี่ยมีลูกชายคนนี้อยู่ เขาถึงรอดพ้นเคราะห์ครั้งนั้นมาได้
ด้วยเหตุนี้ เซี่ยซือเหมียนจึงตั้งใจเลือกลงชนบทมายังกองผลิตอวี๋เฉียน เพราะปู่กับพ่อแม่ของเขาอาศัยอยู่ในคอกวัวที่ห่างจากหมู่บ้าน
ในเนื้อเรื่องเดิม เป็นไปตามคาด นายพลเฒ่าเซี่ยไม่อาจผ่านพ้นฤดูหนาวนี้ไปได้
ระบบเสนอว่า “นายท่าน ลองเริ่มจากคนในตระกูลเซี่ยสิ จะได้ทำให้เซี่ยซือเหมียนเปลี่ยนมุมมองที่มีต่อคุณ!”
เพราะในสายตาของมัน เซี่ยซือเหมียนเป็นคนเย็นชาเหลือเกิน นายท่านจะพิชิตใจเขาได้ยากมาก
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ซังหลิงก็หรี่ตายิ้ม “อย่างนั้นหรือ?”
เธอกลับคิดว่าเซี่ยซือเหมียนไม่ได้เย็นชา แต่เป็นพวกปากไม่ตรงกับใจต่างหาก