ฉินเจี้ยนกั๋วเห็นฉินจื้อเดินมาพร้อมซังหลิง แวบแรกก็คิดว่าฉินจื้อน่าจะมีธุระอะไร
ฉินจื้อไม่ได้พูดอะไร เพียงหันไปมองซังหลิง
ซังหลิงล้วงของสิ่งหนึ่งที่ห่อด้วยผ้าเช็ดหน้าออกมาจากกระเป๋าสะพาย “หัวหน้ากองการผลิต วันนี้ฉันขึ้นเขาไป แล้วขุดโสมได้ต้นหนึ่งค่ะ”
เมื่อคลี่ผ้าออก โสมต้นหนึ่งก็นอนนิ่งอยู่ในมือของซังหลิง
ฉินเจี้ยนกั๋วตกใจจนแทบกระโดดพรวดขึ้นจากเก้าอี้
“เธอขุดเจ้านี่มาจากบนเขาจริง ๆ เหรอ?” เขาตกใจไม่น้อย นี่มันโสมเชียวนะ! เยาวชนผู้มีการศึกษาตัวน้อยคนนี้โชคดีอะไรขนาดนี้!
ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ยังไม่เคยได้ยินว่ามีใครขุดโสมได้จากบนเขาเลย
แถมในยุคนี้ โสมยังเป็นของมีราคามาก เธอกลับพูดว่าจะมอบให้ก็มอบให้เลยงั้นเหรอ?
ฉินจื้อเลิกคิ้วเล็กน้อย
เขาพูดเสียงเรียบว่า “โสมต้นนี้คิดเป็นแต้มแรงงานได้ไหม?”
ฉินเจี้ยนกั๋วยอมแพ้ฉินจื้อ เขายื่นมือสั่น ๆ ไปรับโสม “ได้ ๆ ๆ”
ซังหลิงกางถุงให้เขาดูอีกครั้ง “หัวหน้ากองการผลิต ฉันเก็บสมุนไพรบนเขามานิดหน่อย เอากลับไปได้ไหมคะ?”
แววตาของเด็กสาวใสสะอาด ฉินเจี้ยนกั๋วมองเธอแวบหนึ่งแล้วโบกมือ “แค่นี้เอง เอากลับไปเถอะ ว่าแต่... เธอรักษาคนเป็นด้วยเหรอ?”
ไม่อย่างนั้นสมุนไพรพวกนี้คงถูกคนมองเป็นแค่วัชพืชบนเขา
“ฉันเรียนแพทย์มาตั้งแต่เด็กค่ะ”
ซังหลิงตอบอย่างไม่สะทกสะท้าน
“เก่งจริง ๆ” ฉินเจี้ยนกั๋วประหลาดใจมาก เด็กสาวคนนี้มีประโยชน์กว่าที่เขาคิดไว้เสียอีก!