เห็นท่าทางดีใจของเธอ มุมปากของฉินจื้อก็ยกขึ้นเล็กน้อย
เขาเก็บหนังสือรับรอง แล้วส่งสัญญาณให้ซังหลิง «ขึ้นรถเถอะ»
เบาะหลังจักรยานของฉินจื้อมีเบาะนุ่มผูกทับอยู่อีกชั้น ดูเหมือนจะทำจากกางเกงฝ้ายเก่า
ซังหลิงไม่ทันสังเกตเห็นอะไรผิดปกติ เธอจับแขนฉินจื้อแล้วกระโดดขึ้นไปนั่ง
ระหว่างทาง ซังหลิงแบ่งสมาธิไปหยิบรายการของที่เซี่ยซือเหมียนให้มาออกดู
ฉินจื้อถามขึ้นอย่างไม่ใส่ใจ «เซี่ยซือเหมียนฝากซื้ออะไรหรือ»
«ถุงมือ...»
ซังหลิงรีบชะงักคำพูด แล้วทุบเขาจากด้านหลังไปหนึ่งหมัด «จะถามมากมายไปทำไม!»
ของที่เซี่ยซือเหมียนต้องการคือถุงมือ ชายหนึ่งคู่ หญิงหนึ่งคู่
ด้านล่างยังย้ำไว้อีกประโยคว่าอย่าให้คนนอกรู้
โดนทุบเข้าให้ ฉินจื้อก็จิ๊ปาก «อารมณ์ร้ายจริง...»
ซังหลิงฟังไม่ชัด เพราะสวมที่ปิดหูอยู่ «คุณพูดว่าอะไรนะ?!»
«ไม่มีอะไร»
ฉินจื้อคิดว่าถ้าพูดซ้ำอีกครั้ง ด้วยนิสัย «ขี้น้อยใจ» ของใครบางคน เธอคงโกรธขึ้นมาอีก
«จับให้แน่น»
ข้างหน้าเป็นทางขึ้นเนิน เขาออกแรงถีบ รถจักรยานพุ่งทะยานขึ้นไปตามถนนขรุขระ จนเกือบทำซังหลิงกระเด็น
«คุณระวัง...หน่อย...สิ...»
แรงกระแทกเหวี่ยงร่างท่อนบนของซังหลิงไปข้างหน้า เธอจึงล้มใส่แผ่นหลังของฉินจื้อ
เธอไม่มีเวลาสนใจอย่างอื่น รีบกอดเอวฉินจื้อไว้แน่น เสียงพูดถูกลมพัดจนฟังแทบไม่ได้ศัพท์
ฉินจื้อใช้มือข้างเดียวกดข้อมือเธอไว้ «บอกแล้วไงให้จับแน่น ๆ»
«คุณบอกช้าไปแล้ว!» ซังหลิงแหวใส่เขาอย่างไม่พอใจ วินาทีถัดมาก็กลืนลมเข้าไปเต็มปาก