ชั่วขณะหนึ่ง ซังหลิงนึกว่าตัวเองเห็นฮั่วฉี่เฉิน
แต่ฮั่วฉี่เฉินไม่มีทางไว้ผมยาวอย่างแน่นอน
ยิ่งไปกว่านั้น เขาออกกำลังกายเป็นประจำและชื่นชอบกีฬาผาดโผน รูปร่างจึงกำยำกว่าชายผมยาวคนนั้นมาก
แต่—
ใบหน้าของพวกเขากลับคล้ายกันจริง ๆ
ซังหลิงมองจนเผลอใจลอย
เสิ่นจู๋ซินมองอย่างสนอกสนใจ “อะไร มองแล้วถูกใจหรือไง?”
ซังหลิงลุกขึ้นทันที
เสิ่นจู๋ซินสะดุ้ง รีบคว้าเธอไว้ “เดี๋ยวสิ—อย่าบอกนะว่าจะเข้าไปจีบเขาจริง ๆ? เห็นการ์ดข้างมือเขาหรือเปล่า”
นั่นเป็นกฎของร้านนี้
การ์ดมีสองด้าน ด้านหนึ่งเป็นดอกกุหลาบพันหนามโอบล้อมหัวใจ อีกด้านเป็นดาบอัศวินไขว้กัน
ดาบอัศวินหมายถึงไม่รับนัด
ส่วนกุหลาบหมายถึงจีบได้
แสงไฟกวาดผ่านข้างมือชายคนนั้น เผยให้เห็นดาบคู่บนการ์ดอย่างชัดเจน
ซังหลิงกะพริบตา
ความปรารถนาในใจทำให้เธอเริ่มร้อนใจ
ถ้าไม่ได้ฮั่วฉี่เฉิน... ถ้าอย่างนั้นผู้ชายที่หน้าตาคล้ายฮั่วฉี่เฉินถึงแปดส่วนคนนี้ ก็ช่วยปลอบประโลมความปรารถนาในใจเธอได้ไม่ใช่หรือ
เสิ่นจู๋ซินถาม “แล้วเธอไม่ใช่ว่าชอบฮั่วฉี่เฉินเหรอ? หรือว่าชอบแค่หน้าตาเขา?”
น้ำเสียงของเธอเจือแววหยอกเย้า
ซังหลิงได้สติกลับมา
ดวงตาดำสนิทปรายมองเสิ่นจู๋ซิน “ของที่เธอต้องการ ฉันจะให้ ตอนนี้หุบปากไปก่อน”
เธอสลัดมือเสิ่นจู๋ซินแล้วเดินตรงไปหาชายคนนั้น
เสิ่นจู๋ซินอ้าปากค้าง “บ้าเอ๊ย...”
ทำไมจู่ ๆ ถึงรู้สึกว่ายัยเด็กนี่เริ่มเพี้ยนไปแล้วนะ?
เธอมองตามอย่างตื่นเต้น ในใจเองก็แอบอยากรู้ว่าซังหลิงจะจีบสำเร็จไหม