แปลกจริง ๆ ทั้งที่ตั้งแต่แรกทั้งสองคนก็ไม่ถูกชะตากันแท้ ๆ ตอนนี้กลับกลายเป็นคู่ชีวิตกันไปเสียแล้ว
ตอนรถจอดหน้าตึกเล็ก ซังหลิงยังคงมึนงงอยู่บ้าง
“ที่นี่เหรอ?”
ฉินจ้าวหยวนเปิดประตูรถ ส่งสัญญาณให้ซังหลิงลงมา
ซังหลิงยังไม่รู้เลยว่าจะอธิบายเรื่องนี้กับซังฮุ่ยอย่างไร
เธอทำหน้าบึ้ง นั่งนิ่งอยู่ในรถแล้วเสนอว่า “ไม่อย่างนั้นเรากลับไปหย่าที่ศูนย์จับคู่ตอนนี้เลยดีไหม?”
“หย่าเหรอ?” ฉินจ้าวหยวนหัวเราะด้วยความโมโห หรือเขาจะดูแย่ขนาดนั้นเชียว?
เขายิ่งไม่ยอมหย่าเสียเลย
“ค่าความเข้ากันได้ 99.99% ไม่ใช่ว่าจะหย่ากันได้ง่าย ๆ”
นานทีปีหนซังฮุ่ยไม่ได้ออกไปไหน เธอกำลังดื่มชาอยู่ในสวน พอรู้ข่าวว่าซังหลิงไปจดทะเบียนแล้ว จึงรออยู่ที่นั่น ครั้นทั้งสองเดินเข้ามาก็ส่งสัญญาณให้พวกเขานั่งลง
เมื่อเห็นซังฮุ่ย ฉินจ้าวหยวนก็เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เขาเคยเห็นผู้หญิงคนนี้ที่บ้านของตัวเอง อยู่กับแม่ของเขา
หรือว่ารายงานการจับคู่จะไม่มีปัญหาจริง ๆ?
จู่ ๆ เขาก็รู้สึกเหมือนนี่เป็นกับดักที่แม่ของเขากับผู้หญิงคนนี้ร่วมมือกันวางไว้
ซังฮุ่ยมองซังหลิง “จดทะเบียนแล้วเหรอ?”
ซังหลิงส่งเสียงอืออย่างไม่พอใจ ถ้าแม่ไม่คอยเร่ง แถมยังขู่ว่าจะไล่เธอออกไปขอทาน เธอคงไม่ประมาทถึงขั้นนี้
ซังฮุ่ยไล่ซังหลิงกลับไปเก็บของ “ดี ในเมื่อเป็นแบบนี้แล้ว ตอนนี้ก็ไปเก็บของแล้วย้ายออกไปได้เลย”
“แม่!” ซังหลิงตกใจ “แม่พูดจริงเหรอ?”
ซังฮุ่ยตอบว่า “ไม่งั้นล่ะ? รีบไปเก็บของ!”
ซังหลิงถูกซังฮุ่ยไล่ไปแบบนั้น
ในสวนเล็ก ๆ จึงเหลือเพียงฉินจ้าวหยวนกับซังฮุ่ย