ระบบที่กำลังไล่สังหารจนเลือดขึ้นหน้า: “หือ??”
เพื่อนร่วมทีมคนอื่น ๆ: ……
พลาดแล้ว! มัวแต่โชว์ฝีมือต่อหน้าน้องสาวจนลืมปล่อยให้เธอเก็บแต้มสังหารไปเลย
พวกเขารีบแก้ตัวกันยกใหญ่ “อย่าสิ น้องสาว สถิติต้องลงมือเองถึงจะสนุกนะ มาเล่นเลย พวกเราจะซัดให้พวกมันบาดเจ็บแล้วให้เธอเก็บแต้ม!”
“ใช่ ๆ เดี๋ยวพวกเรายกแต้มให้เธอเอง”
ซังหลิงส่งเสียงฮึในลำคอ ก่อนจงใจพูดอย่างลำพองว่า “ฉันไม่ต้องการหรอก ขาทองคำของฉันมาแล้ว!”
พูดจบก็แอบขยิบตาให้ไป๋อี้เหนียน เร่งให้เขาเริ่มเกมเร็ว ๆ
เกมนี้โด่งดังมานานกว่าสิบปีแล้ว สมัยวัยรุ่นไป๋อี้เหนียนเคยเล่นเกมนี้เป็นการฝึกอีกรูปแบบหนึ่ง พอถูกดวงตาเป็นประกายของหญิงสาวจับจ้อง มุมปากเขาก็ยกขึ้นน้อย ๆ “อืม อยากได้แต้มสังหารเท่าไร ฉันช่วยเธอเอง”
พูดจบ มือที่บังคับเกมก็ไม่หยุดพัก เพียงพริบตาเดียวก็ยิงหุ่นรบของศัตรูคนหนึ่งร่วงลงมา
สกิลตระการตา ความเร็วสูงจนเหลือเพียงภาพติดตา
ถึงอย่างไร การควบคุมหุ่นรบในชีวิตจริงก็ยากกว่าในเกมมาก
ไป๋อี้เหนียนจับจังหวะได้อย่างรวดเร็ว
ซังหลิงคุกเข่านั่งอยู่ข้างเขา มองเขาเล่นเกมพลางยิ้มแฉ่ง “อย่างน้อยก็ต้องแซงที่หนึ่งของทีมตอนนี้ให้ได้สิ!”
ระบบที่ครองอันดับหนึ่งพลันรู้สึกราวกับถูกพาดพิง จึงหดคออย่างขลาด ๆ แต่เพียงวินาทีถัดมาก็พลาดท่าถูกยิงจนตาย
ระหว่างรอเกิดใหม่ ไป๋อี้เหนียนก็จัดการสังหารไปแล้ว 4 คนอย่างรวดเร็ว
ช่องเสียงทีมพลันเงียบกริบอย่างประหลาด
เชี่ย หมอนี่ไม่ธรรมดาเลยว่ะ
ฝีมือที่พวกเขาภาคภูมิใจ พออยู่ต่อหน้าคนนี้แล้วก็เหมือนเด็กหัดเดิน แถมเมื่อครู่พวกเขายังคิดจะฉกคนของยอดฝีมือระดับนี้ต่อหน้าเจ้าตัวอีก—