ไป๋อี้เหนียนถึงกับสงสัยว่าสิ่งที่ตัวเองดื่มเข้าไปไม่ใช่น้ำ แต่เป็นน้ำมันเบนซิน—
ไม่อย่างนั้นไฟในกายถึงได้โหมแรงขึ้นเรื่อย ๆ แบบนี้?
“ไป๋อี้เหนียน! คุณฟังที่ฉันพูดอยู่หรือเปล่า? เอาเสื้อผ้ามาให้ฉันสักชุดสิ”
แก้วหูของไป๋อี้เหนียนอื้ออึง สมองพลันว่างเปล่าไปชั่วขณะ
“มาแล้ว!”
เขาแทบไม่ได้ยินเสียงตัวเอง จึงไม่รู้เลยว่ามันแหบพร่าจนถึงขีดสุด และยากจะปกปิดแรงปรารถนาที่แผดเผา
เขารีบหาเสื้อเชิ้ตสะอาดออกมา พอนึกถึงภาพที่หญิงสาวจะสวมเสื้อผ้าของเขา กลิ่นอายของเขาจะติดอยู่บนผิวขาวผ่องไร้มลทินของเธอ
ความรู้สึกนั้นชวนให้คิดว่าเป็นการลบหลู่ ทว่า—กลับมีความสุขอย่างแรงกล้าผุดขึ้นมาจากส่วนลึกของสมองอย่างประหลาด
เขาเคาะประตูด้วยข้อนิ้วสองครั้ง ก่อนเอ่ยเสียงเบา “ฉันวางเสื้อไว้หน้าประตูนะ?”
ประตูแง้มออกเพียงช่องเล็ก ๆ ไอร้อนพวยพุ่งออกมา
กลิ่นที่ลอยอบอวลอยู่เป็นกลิ่นคุ้นเคยของไป๋อี้เหนียน ก่อนออกเดินทาง เขาไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดถึงได้นำผลิตภัณฑ์อาบน้ำที่ซื้อมา ซึ่งเป็นยี่ห้อเดียวกับของซังหลิงขึ้นยานอวกาศมาด้วย
ทั้งที่ก่อนหน้านี้ตอนใช้ มันก็ทำให้ไป๋อี้เหนียนรู้สึกแปลก ๆ
ซังหลิงยื่นมือมา “ส่งมาให้ฉันสิ”
ลูกกระเดือกของไป๋อี้เหนียนขยับขึ้นลง เขาส่งเสื้อให้เธอเงียบ ๆ
แขนเรียวยาวของหญิงสาวขาวผ่อง แต้มสีระเรื่อจากไอร้อนที่ลอยขึ้นมา
เนียนนุ่ม ได้สัดส่วน
ซังหลิงรับเสื้อเชิ้ตไป แล้วปิดประตูดังปังอย่างรวดเร็ว
เสียงดังตึงราวกับปลุกไป๋อี้เหนียนให้ตื่นจากภวังค์