เมื่อคิดเช่นนั้น อิงชวนก็เหลือบมองซีไลเออร์ที่ดูซื่อบื้อ
ทั้งสองฝ่ายสบตากันอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
สายตาแบบนั้นของซีไลเออร์หมายความว่าอย่างไร? อิจฉาหรือ?
อิงชวนโกรธจนหัวเราะออกมาอีกครั้ง น่าเสียดายที่ใบหน้าของงูไม่มีทางแสดงสีหน้าได้ เขาจึงตัดสินใจหลับตาพักผ่อนเสีย จะได้ไม่ต้องเห็นแล้วหงุดหงิด
ทันทีที่หลับตา ความทรงจำก่อนถูกลอบเล่นงานก็ผุดขึ้นมาในหัวอีกครั้ง
เพราะปฏิเสธการชักชวนจากฐานเฉียนเต่า เขาจึงถูกลอบโจมตีระหว่างเดินทางกลับเมือง กระบอกฉีดยายิงจากระยะไกลเข้าใส่เขา ตอนนั้นอิงชวนไม่รู้ว่ายาที่ถูกฉีดเข้าสู่ร่างกายมีส่วนประกอบอะไรบ้าง หลังจากระเบิดพลังจิตสังหารลูกสมุนของเฉียนเต่าไปหลายคน เขาก็ฉวยโอกาสหลบหนีออกมา ท้ายที่สุดสติก็ค่อย ๆ เลือนรางลง
เมื่อฟื้นคืนสติอีกครั้ง เขาก็ถูกทีมรับจ้างของฐานน้ำขึ้นน้ำลงจับตัวและพากลับไปแล้ว
ตลอดทางซังหลิงไม่ได้พูดอะไรอีก ซีไลเออร์นั่งเรียบร้อยดี แต่ก็แอบเหลือบมองคนข้างกายเป็นระยะ
ในใจของเขามีคำถามสารพัดปนเปกันไปหมด
คุณหนูซังเหนื่อยหรือเปล่า? ทำไมถึงไม่พูดแล้วล่ะ?
วันนี้เธอพอใจกับการแสดงออกของฉันไหม?
เธอดูออกหรือเปล่าว่าฉันกำลังแสดงความรู้สึกดี ๆ ต่อเธอ?
ยิ่งมีพื้นที่ปิดมิดชิดที่อบอวลไปด้วยกลิ่นกุหลาบหอมกรุ่น ซีไลเออร์ก็ยิ่งมึนงงราวกับล่องลอยอยู่บนปุยเมฆ
เขาส่ายหน้า อืม...เหมือนจะมึนจริง ๆ ด้วย
เดิมทีซังหลิงกำลังมองออกไปนอกหน้าต่าง แต่ซีไลเออร์ที่อยู่ข้างกายกลับนั่งไม่ติด เธอจึงหันไปมอง เห็นเขาเดี๋ยวก็ยิ้มเอ๋อ เดี๋ยวก็ส่ายหัว ใบหน้าสะอาดบริสุทธิ์ขึ้นสีแดงระเรื่อเหมือนคนกรึ่ม ๆ