ออบซิเดียน
ประตูทางเข้าคลับหรูหราตระการตาเปล่งประกายอร่าม บ่งบอกถึงความมั่งคั่ง
รถคัลลิแนนคันใหญ่จอดลง เด็กเปิดประตูรีบเข้ามาช่วยเปิดประตูรถให้พวกเขา
ฮั่วฉี่เฉินยังไม่ทันขยับ ซังหลิงก็ปลดเข็มขัดนิรภัยแล้วลงจากรถไปก่อน
ฮั่วฉี่เฉิน “……”
เขาเคาะขมับตัวเอง พึมพำว่า “ฮั่วฉี่เฉินเอ๊ย ฮั่วฉี่เฉิน นายลองทบทวนตัวเองให้ดีหน่อยสิ”
ตกลงไปทำอะไรให้เจ้าหญิงน้อยไม่พอใจกันแน่
รีบนึกให้ออกสิ!
ตั้งแต่ปีก่อน ซังหรูโจวก็ทุ่มเทให้กับการขยายตลาดต่างประเทศ นับจากครั้งล่าสุดที่ซังหลิงพบเขา ก็ผ่านมาสองเดือนแล้ว
ซังหลิงผลักประตูเข้าไป ภายในห้องกว้างใหญ่ ชายรูปร่างหน้าตาดีสองคนกำลังเล่นบิลเลียดกันอยู่
มีคนหลายคนนั่งดื่มเหล้าอยู่บนโซฟาใกล้ ๆ
เมื่อเห็นเธอเข้ามา ชายสวมแว่นก็ยกไม้คิวขึ้น ยืดตัวตรงแล้วถามว่า “หลิงหลิงมาคนเดียวเหรอ?”
ซังหรูโจวมองเธอ สีหน้าเย็นชาพลันอ่อนโยนลงโดยไม่รู้ตัว
ซังหลิงเรียกเขา “พี่ชาย”
“ชิ วิ่งเร็วจริงนะ”
เสียงของฮั่วฉี่เฉินดังขึ้นจากด้านหลังซังหลิง
“เธอทำงานอยู่ใต้สายตาฉัน ฉันจะปล่อยให้เธอมาคนเดียวได้ยังไง?”
ถ้าเกิดเรื่องอะไรระหว่างทาง เขาคงชดใช้ด้วยชีวิตกี่ครั้งก็ไม่พอ
ซังหรูโจวยิ้มบาง ๆ “หลิงหลิงก็เป็นน้องสาวที่นายเห็นมาตั้งแต่เด็ก ช่วยดูแลเธอหน่อย แล้วนายไม่เต็มใจหรือไง?”
ฮั่วฉี่เฉินเดินไปแย่งไม้คิวจากเขา ก้มตัวลง แล้วแทงลูกลงหลุมในไม้เดียว
น้ำเสียงสนิทสนม “เต็มใจสิ น้องสาวยอมให้ฉันดูแล นั่นเป็นเกียรติของฉันเลย”
ซังหรูโจวชกเขาไปตรง ๆ หนึ่งหมัด